Moonbound

Chapter Seven

Symon's POV

Hindi ko alam kung bakit.

Pero habang papalalim kami sa Silver Forest...

Mas lalong bumibilis ang t***k ng puso ko.

Hindi dahil sa panganib.

Hindi dahil sa aura na bumabalot sa buong kagubatan.

Kundi dahil...

Pakiramdam ko, bawat hakbang ko ay inilalapit ako sa babaeng limang taon kong pinilit kalimutan.

"She's here."

Mahina ang bulong ni Fenrir.

Napasinghot ako sa hangin.

Lavender.

Kasama ng amoy ng basang lupa at mga puno...

Nandoon pa rin ang amoy na hindi ko kailanman nakalimutan.

"Alpha."

Lumapit ang Beta ko.

"Tatlong kilometro na lang tayo sa gitna ng Silver Forest."

Tumango ako.

"Walang gagalaw hangga't wala akong utos."

"Yes, Alpha."

Tahimik kaming nagpatuloy.

Pero habang papalapit kami...

Mas lalong bumibigat ang presensya sa paligid.

Hindi ito simpleng Alpha aura.

Mas matanda.

Mas marangal.

Parang mismong kagubatan ang nagbibigay-galang sa may-ari nito.

Makalipas ang ilang minuto...

Huminto ang lahat.

May isang malaking batong nakatayo sa gitna ng daan.

At sa ibabaw nito...

May isang lalaking nakatayo.

Maitim ang suot.

Nakatiklop ang dalawang braso.

Ngumiti siya nang makita kami.

"So..."

Aniya.

"Ikaw pala ang Alpha ng Blackwood Pack."

Diretso ko siyang tiningnan.

"Ikaw si Darius Bornfang."

Hindi iyon tanong.

Kumpirmasyon iyon.

Bahagya siyang yumuko.

"At least kilala mo pa rin ang royal family."

Hindi ako nagsalita.

Pinagmasdan ko lang siya.

Kalma.

Komportable.

Parang wala siyang pakialam na napapalibutan siya ng mga mandirigma.

Either...

Napakatapang niya.

O sigurado siyang hindi siya matatalo.

"Anong pakay mo rito?"

Diretso kong tanong.

Napangiti siya.

"Simple lang."

"Ibabalik ko lang ang nararapat."

Tumigas ang panga ko.

"Wala akong oras sa mga palaisipan."

"Then I'll make it easier."

Unti-unti siyang bumaba mula sa malaking bato.

Huminto siya ilang metro ang layo sa akin.

"She's no longer yours."

Tahimik ang buong kagubatan.

Naramdaman kong biglang nanigas ang katawan ni Fenrir.

"Mate..."

Mahina niyang ungol.

"She's close."

"Show yourself."

Malamig ang boses ko.

Hindi ko alam kung kanino ko iyon sinabi.

Kay Darius.

O sa babaeng ilang metro lang ang layo.

Ngumiti lang si Darius.

"As you wish."

Bahagya siyang umatras.

At mula sa likod ng mga puno...

May isang pigurang dahan-dahang lumabas.

Huminto ang mundo ko.

Ash.

Nakasuot pa rin siya ng itim na balabal.

Tahimik.

Kalma.

Walang emosyon ang mukha.

Pero sapat na ang isang tingin.

Siya iyon.

Hindi na panaginip.

Hindi na ilusyon.

Siya.

Buhay.

Hindi ko namalayang isang hakbang na pala ang nauna kong ginawa.

"Ash..."

Mahina kong banggit.

Nanatili lang siyang nakatingin sa akin.

Walang pagbabago sa ekspresyon niya.

"How..."

Hindi ko natuloy ang tanong.

Marami akong gustong sabihin.

Marami akong gustong itanong.

Pero sa dami ng iyon...

Isa lang ang lumabas.

"...you're alive."

Tahimik siyang ngumiti.

Hindi iyon masayang ngiti.

Hindi rin mapait.

Parang ngiti ng isang taong matagal nang nakausad.

"Magandang umaga, Alpha."

Pormal.

Malamig.

Parang estranghero.

Mas masakit pa iyon kaysa sa anumang sugat na natanggap ko sa digmaan.

"She's pretending."

Bulong ni Fenrir.

"No."

Mahina akong napailing.

"She's serious."

Ramdam ko.

Wala siyang galit.

Pero wala rin siyang pagmamahal.

At iyon ang pinakamasakit.

"Ash."

Isang hakbang pa ang ginawa ko.

"Kailangan nating mag-usap."

"Sa tingin ko..."

Mahinahon niyang sagot.

"...wala na tayong dapat pag-usapan."

"Meron."

"Wala."

Bahagya siyang tumingin kay Darius.

"May lakad pa kami."

Biglang uminit ang dugo ko.

Kami.

Isang simpleng salita.

Pero parang kutsilyong dahan-dahang bumaon sa dibdib ko.

"Darius."

Malamig kong tawag.

Napangiti siya.

"Yes?"

"Lumayo ka sa kanya."

Napatawa siya.

"Bakit?"

"Because she's under my protection now."

Tumigas ang panga ko.

"Protection?"

Mahina akong natawa.

"Five years late."

Hindi nawala ang ngiti niya.

"Better late than never."

Biglang humakbang si Ash sa gitna namin.

"Tama na."

Tahimik lang ang boses niya.

Pero agad kaming natahimik.

Ayaw kong aminin...

Pero may kakaiba sa presensya niya.

Mas matatag.

Mas mabigat.

Hindi lang ako ang nakapansin.

Pati ang mga mandirigma ko.

Lahat sila ay hindi sinasadyang umatras ng isang hakbang.

"Symon."

Ngayon lang niya muli binanggit ang pangalan ko.

Hindi Alpha.

Hindi estranghero.

Symon.

Isang salita lang.

Pero sapat na para kumabog nang malakas ang puso ko.

"Huwag mo nang sayangin ang oras mo."

Tahimik siyang tumingin sa akin.

"Ang taong hinahanap mo..."

"...namatay limang taon na ang nakalipas."

Nanlaki ang mga mata ko.

"What?"

"Ang Ash na kilala mo."

Mahina siyang ngumiti.

"Wala na siya."

Parang may kung anong bumagsak sa dibdib ko.

Hindi.

Hindi ko matatanggap iyon.

Hindi habang nakikita ko siyang humihinga sa harapan ko.

Lumapit ako.

Isa.

Dalawa.

Tatlong hakbang.

Hanggang isang dipa na lang ang pagitan namin.

Hindi siya umatras.

Hindi rin siya lumapit.

Dahan-dahan kong iniangat ang kamay ko.

Balak ko lang hawakan ang mukha niya.

Siguraduhing hindi siya panaginip.

Pero bago pa ako makalapit...

Pak!

May malakas na puwersang tumama sa pulso ko.

Napaatras ako.

Hindi si Darius ang pumigil.

Hindi rin si Ash.

Kundi...

Isang manipis na pader ng pilak na liwanag.

Nanginig ang buong kagubatan.

Kasabay noon, biglang kumislap ang Moon Mark sa leeg ni Ash.

At isang malamig ngunit makapangyarihang boses ang umalingawngaw sa paligid.

"The Moonborn cannot be touched by one who broke the sacred bond."

Tumahimik ang buong Silver Forest.

Nanlaki ang mga mata ng lahat.

Maging si Darius...

Bahagyang nawala ang ngiti.

Samantalang ako...

Nanatiling nakatitig sa pilak na liwanag na humaharang sa pagitan namin.

Unti-unti kong ibinaba ang kamay ko.

Hindi dahil natatakot ako.

Kundi dahil ngayon ko lang naisip ang isang posibilidad...

Paano kung...

Hindi lang pala siya ang nagbago?

Paano kung pati ang Moon Goddess...

Ay hindi na ako pinatawad?