Silence Between Gunshots

The 2 AM Raid

“Sir,” usisa ng isa sa kanila. “Sigurado po ba kayo? Delikado ang gagawin ninyo. Maaari kayong mapahamak o mapatay pa.”

Tumingin si Venus sa kanya nang may matinding katiyakan. “I don’t care.” Tumayo siya nang tuwid. “Ang mahalaga lamang sa akin ay ang kaligtasan niya. Kung sakaling may mangyari sa akin, ikaw ang bahala sa kanya, Marco. Iiwan ko sa kanya ang lahat ng aking ari-arian, yaman, at pangalan.”

Tahimik ang lahat habang nakikinig.

“Ngunit,” dugtong pa ni Venus habang dinampot ang kanyang baril at kinasa ito. “I’m not planning to die. Hindi pa ako aalis. Hindi hangga’t hindi ko pa siya napapangasawa.”

Bahagyang napangiti ang kanyang mga tauhan. “Opo, Boss.”

Sa kabilang kwarto ay nagising si Jaira dahil sa uhaw. Dahan-dahan siyang lumabas upang kumuha ng tubig sa kusina.

Narinig niya ang huling sinabi ni Venus. “Hindi hangga’t hindi ko pa siya napapangasawa.”

Napahawak siya sa kanyang dibdib na parang bumilis ang t***k ng kanyang puso. Kasalan…

Bahagyang napangiti si Jaira kahit alam niyang may malaking laban pa silang haharapin.

Dahil sa kabila ng lahat ng gulo at panganib, may isang bagay na katiyakan na sa kanyang puso.

Mahal niya si Venus Mendoza. At mahal din siya nito.

Alas-dos ng madaling araw. Sa Port Area. Madilim at basang-basa dahil sa malakas na ulan.

Mula sa labas, tila payapa at tahimik ang malaking bodega ni Don Ricardo. Pero sa loob, may tatlumpung armadong lalaki na nagbabantay. Ang iba ay nag-iinuman, ang iba ay nagkukuwentuhan, at ang iba naman ay abala sa paglalaro ng baraha.

Limang daang metro ang layo mula rito, nakatago si Venus kasama ang sampu niyang pinagkakatiwalaang tauhan. Lahat sila ay nakasuot ng itim at may suot na bulletproof.

“Status,” mahinang tanong ni Venus gamit ang kanyang earpiece.

“North side clear, Boss,” sagot ng isa.

“South side clear,” dugtong pa ng isa.

“Sa may pangunahing pinto, may limang nagbabantay,” ulat naman ni Marco na nasa tabi niya habang nakahawak sa isang sniper rifle. “Kaya ko silang mapatumba nang hindi nagdudulot ng ingay, Sir. Just say the word.”

Tumingin si Venus patungo sa bodega. Sa isip niya ay agad na sumagi si Jaira natutulog nang mahimbing sa safehouse, sa pag-aakalang ligtas siya.

“Tandaan ninyo, walang papatayin kung hindi naman kailangan,” paalala ni Venus, mahina ngunit mariin ang tono. “Ang pangunahing target lang natin ay si Don Ricardo. Ang iba ay pwede nang mapigil lang o mawalan ng malay hangga’t maaari.”

“Pero Sir,” usisa ng isa sa kanila. “Paano kung maging matigas ang ulo nila at mapilitan tayong gumanti?”

“No one dies unless I say so,” putol ni Venus. “Ayokong maging katulad niya. Hindi tayo mga halimaw. Naiintindihan ninyo?”

Sabay-sabay silang tumango. “Opo, Boss.”

Itinaas ni Venus ang kanyang kamay at gumawa ng senyas. Tuloy na.

Tahimik silang gumapang papalapit, parang mga anino na halos hindi makita sa dilim at ulan.

Pagdating sa harap ng pinto, isa-isang bumagsak ang limang nagbabantay hindi dahil binaril, kundi dahil sa gamot na ipinahid ni Marco gamit ang kanyang tranquilizer gun. Tulog lang sila, walang buhay na nawala.

Unang pumasok si Venus, maingat at walang ingay, na sinundan ng kanyang mga tauhan.

Sa loob ay amoy alak at pawis. Ang iba ay natutulog nang mahimbing sa sahig, habang ang iba naman ay nakapwesto sa itaas na bahagi ng bodega.

Itinuro ni Venus ang hagdanan at muling gumawa ng senyas.

Dalawa sa kanyang mga tauhan ay tahimik na umakyat. Makalipas ang halos isang minuto ay bumaba sila at tumango bilang senyas na ligtas na ang itaas na bahagi.

Dahan-dahang naglakad si Venus patungo sa opisina sa pinakadulong bahagi ng bodega.

Pagdating sa tapat ng pinto ay napansin niyang bahagyang nakabukas ito at may lumalabas na liwanag mula sa loob.

Walang pag-aalinlangang sinipa ni Venus ang pinto. BOOM!

Agad siyang pumasok habang nakatutok ang baril sa harapan.

Sa loob ay nakaupo si Don Ricardo, nakahithit ng tabako at nakangisi hindi man lang nagulat, tila matagal na siyang naghihintay.

“Venus, iho,” bati ni Don Ricardo habang tumatayo. “Ang tagal mo naman. Kanina pa kita inaasahan.”

Natigilan sandali si Venus. “Alam mong darating ako?”

Tumawa nang mahina si Don Ricardo. “Syempre naman. Akala mo ba hindi ko malalaman ang galaw mo? Ako ang nagturo sa’yo ng lahat ng ito, Venus. I taught you everything you know.”

“Ngunit hindi mo naman itinuro sa akin na manakit o pumatay ng mga inosenteng tao,” matigas na sagot ni Venus. “Kaya ako tumiwalag sa’yo.”

“Inosente?” Muling tumawa nang mapakla si Don Ricardo. “Wala nang tinatawag na inosente sa mundong ito, iho. Lahat ay may halong kapintasan, lahat ay may katumbas na halaga. Pati na ang babaeng mahal mo.”

Jaira…

“Wag mong babanggitin ang pangalan niya,” babala ni Venus habang mahigpit na hinahawakan ang hawakan ng kanyang baril. “Kapag binanggit mo pa siya, dito pa lang ay papatayin na kita.”

“Grabe naman, ang bilis mong mainitin ang ulo,” sabi pa ni Don Ricardo habang paikot na naglalakad sa likod ng kanyang mesa. “Ganoon ba siya ka-espesyal? Yung ulilang batang iyon? Yung wala nang ibang kamag-anak… yung…”

“Shut up,” sigaw ni Venus na puno ng galit. “Isang salita pa at babarilin na talaga kita.”

Itinaas ni Don Ricardo ang kanyang mga kamay na tila sumusuko. “Sige, sige, huminahon ka lang. Mag-usap naman tayo nang maayos. Negosyo lang ito. Gusto mo ba siya? Sige, sa’yo na. Pero iiwan mo sa akin ang iyong samahan at ang Mendoza & Co. Umalis kayo rito at mamuhay nang payapa. Live happily ever after. Ano? Payag ka ba?”

Natahimik si Venus.

Umalis… mamuhay nang payapa kasama si Jaira… walang gulo, walang barilan, walang dugong dumanak…

Iyon ang matagal na niyang pinapangarap.

Ngunit…

“Anong kapalit noon?” tanong ni Venus. “Kapag umalis ako, ano naman ang mangyayari sa mga tauhan ko at sa mga taong pinoprotektahan ko?”

Ngumisi nang mapaglaro si Don Ricardo. “Negosyo lang naman ang lahat. Kukunin ko lang ang nararapat sa akin. At ang mga tumatangging sumunod… alam mo na naman ang mangyayari.”

Ibig sabihin mapapahamak din ang mga inosenteng pamilyang umaasa sa kanila.

Umiling si Venus. “No deal.”

“Pag-isipan mong mabuti, Venus,” pakiusap ni Don Ricardo habang papalapit nang kaunti. “Mahal mo ang babaeng iyon, ‘di ba? Gusto mo siyang mapanatiling ligtas. Pero paano kung hindi mo magawa? Paano kung isang araw ay magising ka na lang… wala na siya? Dahil pinatay ko siya?”

Itinutok agad ni Venus ang baril sa noo ng kanyang tiyuhin. “Subukan mo lang. Tingnan natin kung sino ang mauunang mapatay.”

Ngumisi pa rin si Don Ricardo. “Sige, barilin mo ako. Pero bago ako tuluyang mapahamak…” Kinuha niya ang isang maliit na remote mula sa ibabaw ng mesa at pinindot ito.

Agad na bumukas ang malaking telebisyon sa dingding.

Nakita sa screen ang isang live recording.

Si Jaira. Nasa loob pa rin siya ng kanyang kwarto sa safehouse, tila mahimbing pa ring natutulog. Ngunit sa isang sulok ay may lalaking nakamaskara na tahimik na pumasok at may hawak na matalim na kutsilyo.

Nanlaki ang mga mata ni Venus. “Jaira!”

“Nakakagulat, ‘di ba?” sabi ni Don Ricardo. “Sabi ko naman sa’yo ako ang nagturo sa’yo ng lahat ng bagay. Akala mo ba hindi ko alam kung nasaan ang iyong pinagtataguan? May tao na ako doon mula pa noong simula pa lang.”

Ibinalik ni Venus ang tingin sa telebisyon. Nakita niyang unti-unting lumalapit ang lalaki kay Jaira.

“Pakawalan mo siya!” sigaw ni Venus habang muling itinutok ang baril kay Don Ricardo. “Pakawalan mo siya kung ayaw mong mapatay kita ngayon din!”

“Sige, sige, barilin mo ako,” hamon pa ni Don Ricardo habang nakangisi. “Ngunit kapag pinindot mo ang gatilyo, iyon ang magiging hudyat upang wakasan na ng aking tauhan ang buhay niya. Right now.”

Nanginginig ang kamay ni Venus. Ano ang kanyang pipiliin ang hustisya para sa lahat, o ang kaligtasan ng babaeng mahal niya?

To be continued...