Chapter Two
1153 Words
"Mi" tawag ko kay mimi pagkadating ko pa lang ng bahay
"Hi darling! How's school?" tanong sabay beso sakin ni mimi
"Okay lang Mi, asan si Di?"
"Wala pa anak, ayon nag wowork work pa. Na una lang akong umuwi pero for sure magsasara na ng shop yun pauwi na rin yun"
"Ah ganun po ba? Sige akyat po muna ako mi ah magbibihis lg"
"Sige sige anak bilisan mo ha, bumaba agad at para maka pagmeryenda ka"
"Opo Mi" sabi ko habang paakyat ng kwarto.
Simple lang naman ang buhay namin eh hindi naman kami mayaman sakto lang yung may kaya lang. Kaming tatlo lang talaga ang mag kasama ako si Mimi at saka si Didi they are both member of l***q community but despite of that I'm really proud of them because they're really trying to make my life normal and give me a comfortable life.
They're not just my parents they are also like my bestfriends. I always make kwento to them about my day and vice versa. Whatever I feel I'll tell it to them eventually. I never kept secrets to them. Kaya naman never ko naramdaman that there's something missing in my life despite the fact na never ko na kilala biological parents ko.
Yes. Ofcourse gusto ko makilala yung mga tunay kong magulang who wouldn't be diba? Lahat naman ata ng batang hindi nakilala parents nila growing up yun ang gusto. But. I'm happy and contented naman, and if ever that might happen given the chance of course I will be more happier to know where I came from.
Agad naman akong bumaba after kung magbihis. Natyempo naman at siya ring pagdating ni Didi.
"Hi Di" bati ko kay di sabay halik sa pisngi nito.
"Hi darling!"
"Oh. Buti naman andito na din pala ang didi mo" sabi ni mimi sabay beso kay di
If you'll ask. They're not the usual gay parents that one would act as a mother and the other as a father. Actually they are really close friends since elementary days daw nila. So, when my mother left me with them they decided to adopt me na lang since parang na kokonsensya nmn daw silang ipamigay or ipaalaga na lang ng ganun ganun na lang sa iba. They're capable naman daw to take care of me so sila na lang. Then, that's the time they agreed na dapat my matawag pa rin akong mama at papa isa sa kanila that's why Mimi and Didi atlis daw I have someone na somehow can be my father figure kasi kung ano naman role ng nanay ay siya namang gagawin ni Mimi and kung anong role ng tatay siya ding gagawin ni Di. They don't have naman to change who totally tey are, kung pano sila kumilos and magsalita ganun pa rin naman. The only difference lang is they became more responsible daw nong dumating ako sa life nila. Kaya nga never ko silang kinahiya talaga as in never. Whatever people say to them, I don't care. As long as we are a happy family. That's more than enough for me.
"Mi, Di" tawag ko sa kanilang atensyon habang kumakain kami ng meryenda.
"Thank you po sa lahat lahat ah, sobrang swerte ko for having the two of you in my life. I don't know what to do without the two of you" mangiyak ngiyak na sabi ko sa kanila
"Awwww. Darling naman walang ganyanan. Syempre anakshe ka namin so everything for our only monika hija" sabi ni mi sabay ngiti at pisil sa pisngi ko.
"Always remember darling, we're always here for you no matter what and we love you so much kami ng mimi mo" sabi naman ni di sakin.
"I love you too so much po mi, di" sabay yakap ko sa kanilang dalawa
As we all know naman that now a days it's rare for a child to open up with their parents, maybe because they are scared, shy or for any other reasons. But with my parents it's so easy for me knowing that they won't judge me and they're just there to listen and give advice only if I ask for and when I needed it. Whenever I feel sad, happy, angry or whatever I feel I really tell them right away. I'm really feel blessed to have them.
Ring. Ring. Ring.
"ay darlings wait lang someone's calling" excuse ni di
"sino tumatawag di?" tanong
Tiningnan ni di kung sino yung caller "uhmm it's your lola darling" sabi ni di sabay sagot ng tawag
Never ko pa nakita both side of my grandparents personally or even videocalls. Malalayo kasi and unfortunately they are too old to know how to use gadgets so hindi talaga kami nakaka pagface time, through calls lang talaga communication namin and minsan lang talaga.
"oh di ano dw sabi?" nag aalalang tanong ko dahil nagbago na ang reaksyon ni di parang lumungkot.
"Hah!" butong hininga ni di sabay yuko ng umiiyak
"darling anong nangyari?" nag aalalang tanong ni mi
"Si tatay daw wala na sabi ni nanay" sabi ni di na umiiyak pa rin
"di" sambit ko sabay yakap sa kanya. Niyakap din siya ni mi.
"ang sakit sakit, hindi ko man lang nayakap o kahit nakita man lang si tatay bago siya nawala. Hindi ka man lang niya nakita na nag iisang apo niya. Na kahit ganito ako nabigyan ko siya ng apo. Siguro sobrang saya nun kung magkakasama tayo" hagulgol ni di
Napaiyak din ako sa sinabi ni di kami ni mi. Nakakalungkot ramadam ko din yung pananabik ni di sa lolo't lola. Ang sakit even though wala akong ganong attachment sa kanila kasi never ko naman sila na kasama personally ramdam ko yung sakit na nararamdaman ni di.
"darling sige na akyat kana sa taas usap lang kmi ng di mo ako na bahala sa kanya" sabi ni mi sakin
"okay po mo" tumingin ako ky di "di tahan kana po magiging okay din ang lahat nalulungkot po ako sa tuwing malungkot po kayo kaya tahan kana po ah" sabi ko sabay kalas sa yakap ko sa kanya at tumayo naglakad paakyat ng kwarto.
Hindi na ako pinalabas ni mi ng kwarto pagkatapos nun. Dinalhan niya ako ng haponan dito sa kwarto kanina at kina usap na hayaan daw muna si di para maka pag isip. Pagkatapos ko kaninang kumain bumaba ako para ibaba yung pinagkainan ko at para mag hugas na lang din nang pinggan. Naabutan ako ni mi na patapos na sa pag huhugas.
"oh anak. Sabi ko wag kanang bumaba diba?"
"okay lang mi."
"hayyy ikaw talagang bata ka"
"kamusta na po si di?"
"okay lang ang di mo anak kailangan niya lang ng time para sa sarili niya. Mag uusap tayong tatlo pag okay na siya at naka decide na what to do. Okay?"
"Sige na darling. Akyat kana matulog ng maaga my pasok ka pa bukas"
"opo mi"
- Writer
