Hinatid ko si Jayvril papunta sa kaniyang kwarto na tutuluyan. Noong una ay aayaw pa sana siya dahil nakakahiya. Mabuti na lamang at napilit namin siya.
Isasarado ko na sana ang pintuan ng kwarto niya pero pinigilan niya ako. Kumunot ang noo ko sa kaniya. Ano na naman kaya ang iniisip niya?
"Magpahinga ka na muna. May kailangan ka pa ba? Ang mga pagkain na stocks para diyan ay ipadadala ko na lamang," sambit ko.
Hinawakan niya pa ang aking kamay. Ang hirap naman manghula kung ano ang gusto niya.
"Ano ba iyon, Jayvril? Ang hirap manghula kung ano ang gusto mo," saad ko.
"Ikaw ang gusto ko," sabi niya habang nakangiti.
Naramdaman ko na uminit ang aking pisngi. Pagkatapos ng isang taon, ako pa rin ang gusto niya? Sabagay, parehas lang naman kami na ganoon ang nararamdaman.
Nakatula
