Ngayon ay nasa harapan na namin si Zoe at Caren. Parehas silang hindi makapaniwala sa nasasaksihan nila.
Si Sopi ang nagpapunta sa kanila rito. Gusto ko na rin silang maka-usap. Ilang buwan na rin kasi ang nakalilipas.
Isa pa, silang dalawa na lamang din ang mahihingian namin ng tulong. Mahihirapan na rin kaming lumabas-labas ni Sopi.
"Oh my gosh! Masaya ako na makita kang muli, Ria! Sobra mo akong pinag-alala at pina-iyak ng ilang buwan," naluluhang sabi ni Zoe.
Yumakap siya sa akin at ganoon din ang aking ginawa. Nag-iyakan lang kaming tatlo nila Caren habang si Sopi at Mom ay natatawa sa amin.
"Kasalanan ko ito e. Masyado akong nagpapadala sa damdamin," dagdag pa ni Zoe.
"Magpinsan nga kayo ni Ria. Parehas lang kayo na madamdamin," natatawang asar ni Caren.
Sabay kaming napasiman
