The BAREN Wife

BABY

IT WAS DIFFICULT to communicate with Rancel dahil walang signal sa lugar na pinuntahan ng team niya. So I waited for him for almost five days while he was away. Kaya naman inabala ko ang sarili ko habang wala siya.

Sinubukang kung bumisita kay Atom kasama ko si Aubrey.

“We should visit Lucianda. Nabalitaan niyo ba? Hindi pala siya buntis, the pregnancy did not push through.” Atom glanced at Aubrey na napahalukipkip at tinikom ang labi.

“It must be hard for her,” I mumbled as I tried to put myself in her shoes. Paano kung sa akin mangyari iyun? I don’t want to have a miscarriage, but I also want to experience having a chance to be pregnant.

“Kayo Cams? Wala pa ba kayong balak mag-baby?” takang tanong ni Aubrey sa akin.

I swallowed a bit and managed to force a smile.

“Darating lang yan. Hindi naman kami… nagmamadali,” sambit ko at tila hindi pa sigurado sa huling salitang binitawan.

Our plan today is to watch movie, pero naglaro muna ng video games sina Aubs at Atom kaya ang ginawa ko ay panuorin silang dalawa sa harapan ko na magkulitan. I hugged the pillow when Aubs stood up annoyed.

“Talo ka.” Atom smirked.

“Fine, where is the nearest convenience store here?” inis na tanong ni Aubs.

“Sa labas ng subdivision. Malapit lang.”

Nilapag ni Atom ang remote control at umupo sa tabi ko. Aubs went out to buy food because we would start to watch movies. Kaya naghintay kami sa kanya habang nasa sala.

Natahimik ako habang pinagmamasdan ang screen ng malaking TV ni Atom. He actually has a huge house. Katulad ko na nag-iisang anak ay halos lahat ng luho ay naibigay sa kanya. Pero ang pinagkaiba namin ay kung paano kami pinalaki. Ako, pinaghihirapan ko iyun. Samantalang siya, mabilis niyang nakukuha.

“Don’t you have plans of getting married?” taka kong tanong sa kanya at bumaling dito.

He pursed his lips and smoothly rested his arm behind the chair. May pagitan sa gitna namin, sapat na ang isang tao roon na maupo.

“Meron naman…”

“Oh?” I uttered dahil mukhang may idadagdag pa siya.

“But she seems unavailable.” Ngumisi ito at binaling ang titig sa TV. “How’s marriage life so far? Enjoying it?”

Pinilit kong huwag magpakita ng lungkot.

“Masaya! You should also get into a serious relationship. Sa atin, ikaw na lang ang hindi pa seryoso. Naunahan ka pa ni Sandro, si Siv ay seryoso na sa girlfriend niya.”

“Tss. Si Siv? It was an arranged marriage. Paanong seryoso? Kakakilala niya lang sa babae.” Umiling ito at umayos ng pagkakaupo tsaka hinilig ang buong katawan sa couch. “Ang tagal naman ni Aubrey.” Bulong niya at kunot ang nuo.

“Akala ko nga kayo ni Aubrey ang magkakatuluyan.”

His head snapped to look at me. Nakita ko ang gulat sa kanyang mukha. Napalunok siya at tumikhim.

“Why did you think that? Where did that idea come from?” umiwas siya ng tingin.

“Kasi malapit kayo?”

“I’m also close to you.” Tumawa siya. “Come on, sweetheart. Hindi ako papatol sa kaibigan.” Mapait siyang ngumisi. Hindi ko alam kung para saan ang pait na iyun. Dahil ba hindi niya mai-imagine?

I am just curious, lately ay lagi silang magkasama. Kung hindi inlab na inlab si Aubrey kay Joros ay iisipin kong may relasyon silang dalawa. Atom is gorgeous man, hindi sila nagkakalayo ni Sandro ng porma at ayos. Maski hayskul pa lang kami, may pagkakapareho sila. Looking rough and cold.

“Tawagan ko lang si Aubrey, baka nawala na yun.” Paalam niya sa akin at nilabas ang cellphone.

Napataas ako ng isang kilay. I wonder if there is really something going on between them. Atom is manly looking, kung tutuusin ay tingin ko he complements Aubrey. Parehong maparty, is adventurous, maingay at very extroverted. Actually, si Atom ang gustuhin ng mga babayi noon hanggang ngayon. Si Siv naman ang tingin kong pinakaguwapo sa kanila. Malakas ang dating ni Sandro kaya siguro maraming babae ang nahuhumaling dito. Lucan and Rancel are almost the same in many aspects, madaling makagaanan ng loob at madaling makabuo ng pangmatagalang relasyon. Samantalang si Rico, gustuhin pero wala na rin namang nangahas pa dahil maaga silang nagkatuluyan ni Ninya, he was only looking at Ninya since then.

AFTER FOUR days ay biglang umuwi si Rancel, I was expecting him to go home tomorrow pero nandito siya. Paglapag niya ng maleta sa sahig ay gulat pa rin akong nakatitig sa kanya habang nakaupo sa couch. He is wearing a casual shirt and pants.

Sa sobrang gulat ay hindi ako nakagalaw agad para salubungin siya. O baka dahil iniisip kong mukhang hindi pa kami ayos na dalawa kaya nag-aalangan ako.

“Miss me?” He smiled wickedly and went towards my seat. Sinakop niya agad ang aking baywang at siniksik ang mukha sa aking leeg. “I missed you so much,” he grunted and hugged me tighter.

Gumaan bigla ang pakiramdam ko at napangiti. He wrapped his palm around my neck and pulled me to claim my lips. Madiin at malalim ang kanyang halik dahilan para mahirapan akong sabayan siya sa kanyang paghalik. I put my palm on his chest to push him a bit to breathe.

He stopped and licked his lower lip. Pero agad rin yumuko at hinalikan ako sa leeg.

“Did you miss me?” I nodded my head. He chuckled. “Parang hindi naman,” panunuya niya.

“I missed you,” I whispered and pouted a bit.

Hinalikan niya ako muli sa labi, mabilis lang bago bumaba ang halik sa aking dibdib.

“I have a gift for you.” he kissed my forehead. Tumayo siya at lumabas. Napaayos ako ng upo at hinintay siya. Sa pagbalik ni Rancel ay may bitbit itong cage. Kumunot ang nuo ko at napatayo. Mabilis niyang nilapag sa lamesa iyun at binuksan.

“What?!” I gasped in excitement.

“Our fur baby.” Napamaywang siya at pinapanuod akong napaluhod at hinawakan agad ang aso. “It’s a pomeranian dog, hindi ko alam kung magugustuhan mo yan… pero, kamukha mo kasi kaya.”

Masama ko siyang tinignan. Nagpakawala ito ng malakas na tawa.

“By the way, it’s a boy.” Natatawa niya pang dagdag.

I pouted my lips as I hugged the cute puppy, sobrang likod nun kaya hindi ko mapirmi sa aking braso at dibdib. It was so fluffy and cute. Halos maiyak ako sa sobrang tuwa. I brushed its fur while enjoying playing with it.

Hanggang sa naramdaman ko sa likod ko si Rancel at umupo na rin. He was touching and petting the dog, almost hugging me from behind.

“Are you happy?” he whispered.

Agad akong tumango.

“Thank you.” Pinipigilan ko ang pag-yak. “I love it. I am so happy.” Hinalikan ko ang aso.

He rested his jaw on my shoulder.

“We should name him. I haven’t given him a name.” He kissed my cheek. “Gusto ko ikaw ang magbigay ng pangalan sa kanya.”

Rancel is sooo unpredictable. Ayaw niyang umampon ng bata pero gusto niyang mag-alaga ng aso? But I like it. Hindi ko inaasahan na gagawin niya ito.

“I don’t know…” I trailed as I tried to think. Kind of excited. “Jax? Rocky?” Napanguso ako at umiling.

Rancel is just letting out small chuckles, entertained while watching me. Pumulupot na ang kanyang kamay sa aking tiyan at hinila ako palapit sa dibdib nito.

“Akki?” pagsubok ko muli.

The dog barked. Gulat akong napatingin kay Rancel. Who is not even attentive but just staring at me.

“Akki na lang?” tuwang tuwa kong paalam sa kanya.

He licked his lower lip as his eyes became a bit deep and sleepy.

“Damn. You’re so excited.” He rested his lips on my cheeks. “Ang ganda mo.”

I pushed him a bit and shook my head while grinning.

“We should buy things for him,” presenta ko at tumayo, dala ang alaga naming aso. “Akki!” I called with enthusiasm. Iniwan saglit si Rancel para kunin ang cellphone ko at kuhanan ito ng pictures. I will send it to our GC.