Vicious Love

Beinte uno

Gahibla na lang ng buhok ang pagitan nilang dalawa ni Tristan. Hindi niya maiwasan ang mapakagat sa ibabang labi nang mapadako ang kaniyang paningin sa labi nito. Ang mga labing humalik sa kaniya dati, na ngayon ay parang natutukso siyang matikman iyon ulit.

Ang kaniyang dalawang palad ay nakapataong sa matigas nitong dibdib, damang-dama niya ang init sa balat nito, pati na rin ang pagtibok ng puso nito ay naririnig niya.

Naramdaman niya ang isang kamay ni Tristan sa. Kaniyang likuran. May kakaibang kiliti itong hatid habang hinihagod siya doon, pababa sa matambok niyang pwet, pababa sa kaniyang binti.

Na alarma siya! Wala pa pala siyang suot na shorts. Nakalimutan niyang dalhin iyon kanina nang pumasok siya sa banyo.

Kaya naman ay agad siyang napabangon, ang lakas ng t***k ng kaniyang puso. Paano kung... Kung...

"Tsk!" Kunot noo ding napabangon si Tristan. "Next time mag-ingat ka! Hindi 'yung tatanga-tanga ka!" Padabog itong tumayo at iniwan siyang nakatunganga. Pabalbal nitong isinara ang pintuan.

----

Tristan frustratedly brushed his hair with his bare hands. Ano ba ang iniisip niya? What the hell just happened outside is something not to be serious about! Pero eto para siyang sira ulo.

Pinagpapawisan siya ng malapot, kahit pa nag-shower na siya. His heart is beating wildly out of rythm. He needs to calm his self! And worst is, he can feel his hardness growling wildly inside his pj's!

"I should have not come home!" Aniya sa sarili. He just couldn't accept the fact that he's having weird reactions a while ago. Not weird rather, but the fact is he is tempted to do more than touching to Nadia.

Napahilot siya sa kaniyang batok at umupo sa gilid ng kaniyang kama. Nagbuga siya ng hangin pagkatapos ang isinubsob ang mukha sa kaniyang mga palad.

Maya-maya pa ay nakarinig siya ng mahihinang yabag sa labas, palapit iyon sa pintuan. Alam niyang si Nadia 'yun.

"Tristan..." Mahinang tawag nito sa kaniyang pangalan. Bakas din sa boses nito ang pag-alinlangan.

"What?!" He scowled. Hindi man lang siya nag-abalang gumalaw.

"Nakahain na ang mesa..." Nadia's gentle voice is pissing him more.

"Busog na ako! Kumain ka ng mag-isa mo!" Busog? Hindi pa naman siya kumakain, pero hindi siya sasabay sa asawa gaya ng sinabi niya kanina!

"Pero..."

"Hindi ka ba nakakaintindi?! Sabi ko hindi na ako kakain!" Bulyaw niya. Hindi na sumagot si Nadia. Ilang segundong tahimik lamang ito sa labas bago niyang narinig ang papalayong mga yabag nito.

"'Tang'ina!" Mahina niyang mura. Hindi parin tumitigil sa pagwawala ng kaniyang alaga. He need to take a shower for the second time. A cold one, a very cold one.

Binuksan niya ang shower at hinyaan na siya'y mabasa ng tubig, subalit hindi parin kumakalma ang kaniyang pagkalalake. "Sh-t!" He's so tempted to touch his own flesh but he needs to control of himself!

Subalit kahit anong pigil niya sa sarili ay hindi parin niya magawa. "Ah..." He groaned as he held his hardness. He slightly stroke his length with the right pressure and timing.

Hindi niya linya ang 'magsarili', kailan nga ba ang huli?

Nung nasa teenage years pa lamang siya!!! And god! That was so many fvcking years ago.

Pero heto siya, just like a teenage boy fantasizing his own wife!

Mariin niyang ipinikit ang mga mata at bahagyang nakatingala. Patuloy parin gumagalaw ang kaniyang mga kamay sa kaniyang kasarian habang iniisip ang eksena nila ni Nadia kanina. Kung gaano kalambot ang katawan nitong nakadangan sa kaniya. Kung gaano kakinis ang balat nito, na para bang kay sarap halikan at tikman.

Ano kaya ang itsura ni Nadia? He bets she incredibly looks hot! 'Yun bang namumungay ang mga mata nito sa sarap,and how he wondered how she'd moan and scream in sensual pleasure.

"Aahhh!"

Kung andito lamang ito ngayon sa loob ng kaniyang shower ay kanina pa niya ito pinatalikod at isandig paharap sa pader. He would gloriously fvck in and out of her. Sa isiping iyon ay lalo lamang siyang nadadarang sa init.

Ilang sandali pa at nanigas siya nang tulyan sa kaniyang kinatatayuan. He felt relieved nang ilabas niya lahat ng init ng kaniyang katawan. He weakly rested his back on the cold tiles. Matutulog na lamang siya, maybe later na lang siya kakain...

Pag tulog na si Nadia.

----

Malungkot na kinain ni Nadia ang hinandang pagkain. Akala pa naman talaga niya ay sabay sila ni Tristan. Sayang, hindi nga lang na tuloy. It should have been a good start para kaibiganin niya ang asawa. Make him realize that hindi siya ang babae gaya ng iniisip nito.

Nakatitig lamang siya sa saradong pintuan nito habang ngumunguya. Sayang, masarap pa naman ang binili nitong pagkain sa labas. Nakapag-thank you sana siya.

Hayst! Ang daming sana.

Matamlay niyang niligpit ang kaniyang pinagkainan, pero hindi niya niligpit ang plato ni Tristan. Baka sakaling gigising ito mamaya para kumain.

She silently said a good night prayer before laying her back on the couch. Ito ang ikalawa niyang gabi na matutulog sa sala. Na-mi-miss na niya tuloy ang kaniyang kama sa hacienda, pati na rin sina Aling Pet at Miyang. Ang tagal namang matapos ang dalawang linggo, pero ni isang bese ay hindi pa sila naglabas ng magkasam ni Tristan. Sana bukas ay simulan na nila... Para naman kahit siya na lang muna ang unang uuwi pabalik ng hacienda.

Ang dami pa niyang iniisip, tambakan din ang mga na iwan niyang trabaho. Mga sand arts niya, may sampu pang hindi pa nasisimulan.

"Tsk..." Tumiya siya sa hinihigaan. Pinagmasdan niya ang kabuuan ng lugar ni Tristan. "Ilang taon na kaya siyang naninirahan dito?" Tanong niya sa sarili. Hindi niya maiwasan ang man lumo nang maalala si Gwynette. Dito ito natulog kagabi, worst is hindi lang tulog ang ginawa ng dalawa. Parang pinipiga ang kaniyang puso nang maalala ang mga naririnig niya mula sa kuwarto.

Gusto man niyang magwala sa dalawa pero wala siyang nagawa.

Mabuti na lang at nakapamasyal siya kanina, saglit niyang nakalimutan ang sakit, muntikan pa nga siya mwala. Mabuti na lang at may mabait na lalakeng tumulong sa kaniya.

Teka!

Naalala niya ito. Ano nga ba ulit ang pangalan 'nun? Ah... Oo... Eduard pala. Eduard Leagspi.

Flashback...

"Lord, bakit ngayon pa?" Tumingala siya sa madilim na kalangitan. "I'm tired, hungry and... Lost..." Gusto niyang maiyak sa kapalpakan niya.

"You know what? I can't believe that girls like your age still gets lost." Isang boses ng lalake ang nagsalita sa kaniyang tabi.

Lumingon siya sa lalakeng nagsalita, bahagya pa siyang tumingala dahil sa katangkaran nito. Isang lalakeng nakaputing longsleeves na tinupi ang manggas hanggang siko. May hawak itong payong at nakasalamin pang mata.

"I heard you talking." Ngumiti ito sa kaniya. "You said, you're tired, you're hungry and you're lost."

"I... I'm sorry..." Nga-iwas siya ng tingin. "I-i don't talk to strangers." Akma sana siyang maglakad palayo rito.

"I'm Eduard." Narinig niyang sabi nito. Napatigil naman siyang sa paglakad. "Eduard Legaspi. Siguro naman Miss, hindi na ako stranger, since nagpakilala naman ako ng maayos."

Saglit niya itong tinitigan bago ito talikuran at maglakad palayo. Ngunit sadyang makulit ang lalake.

"Hey! Miss! Sandali." Sinadya pa talaga nitong maglakad sa kaniyang tabi. "You said you're lost. Maybe I can help you."

"Pwede ba, stop following me. Hindi kita kilala." Mahina niyang sabi dito. Mahirap na at baka andito lang si Tristan sa tabi-tabi at makita siyang may kasamang lalake. Ano na lang ang iisipin nito?!

"Nagpakilala nga ako. I said I'm Eduard." Tumawa ito. "Mahirap nang mawala sa malaking lugar na hindi mo alam and it's already late, you know."

"Don't worry, I can manage." Sinadya niyang lakihan ang hakbang. "I can ask the securty guards for directions. Thank you na lang." Binilisan niya pa lalo ang paglakad. Subalit...

"Wait!" Naramdaman niyang hinawakn siya nito sa kamay. Tinignan niya ang kamay nito na hawak-hawak ang kaniya. Nakuha naman siguro ng lalake kaya agad siya nitong binitawan. "Sorry. I didn't mean to."

"Okay lang. It's just I don't talk to strangers, and I'm a married woman. May delikadesa naman ako."

"I see. I'm so sorry. I am just being kind. I can be of help. Gusto lang kitang tulungan." Ngumiti ito. "I promise hindi ako masamang tao. Mahirap na at baka sa maling tao ka pa magtanong. Hindi mo alam ang lugar dito... Sometimes hindi mo rin ma-aasigurong tutulungan ka ng securities. Marami ng mga luko-loko ngayon. It's d*mn big city we have here." He tried convincing her.

Hindi naman talaga niya alam ang lugar, pero siguro hindi naman siguro masama kung tatanggapin niya ang tulong nito.

"Can I help you?"

She stared at him, wala naman siyang nakikita kung ano sa mga mata nito. Marahan siyang tumango. "Sige." Ngumiti ito sa kaniya at tinanong kung saan nga ba siya dumaan kanina.

End of flash back...

"Salamat..." Bulong niya sa hangin na may ngiti sa mga labi. Hanggang sa tuluyan na siyang iginapos ng antok.

----

Napangiti si Eduard habang nakatutok ang mga mata sa daan. He's driving his way home tonight at his parents house in Tagaytay.

Naalala niya ang babaeng nakilala niya kanina. Actually, nakita niya itong kumakain sa italian restaurant. Na aliw siya itsura nitong kumakain ng pasta, para kasi itong batang tuwang-tuwa sa kinakain nito.

He even followed her at the camera shop, hanggang sa grocery department. Nang mapansin niyang palinga-linga ito kung saan ay sinadya niya itong tabihan.

There he heard that the woman was lost.

Hindi niya ugali ang pumulot na lamang basta ng tao para tulungan na makauwi. Pero sa babaeng iyon, hindi niya maintindihan ang sarili. He offered her help, sapilitan pa. He just wanted her home safe. Kaya lang na dismaya siya nang malaman na kasal na pala ito.

"Nadia..." Bulong niya sa pangalan nito. "Hindi ko man lang nalaman apelyido mo." Natawa siya. Hindi niya lubos isipin na gusto niya ulit itong makita. Isang babaeng kasal na... Pagmamay-ari na ng iba.