Chapter 46

2141 Words

My patents talk to me they wanted to bring my children with them. Pumayag na ako dahil nawawalan na ako ng oras para sa kanila masyado kong inabala ang sarili sa pag aaral. How many months past but until now I can’t adjust. I keep trying not to feel alone— nand’yan naman si Auntie kasama ko. Malayo ako mula sa mga anak ko, wala na sila sa tabi ko kahit pala na video call ko sila araw-araw ay hindi pa rin nagiging sapat para maalis ang pangungulila na nararamdaman ko sa aking puso. I miss them so much. Iba pa rin talaga pag nandito sila sa tabi ko na nakikita, nahahawakan, nayayakap, at nahahalikan. Sobra yung pangungulila ko sa kanilang dalawa kala ko ay madali dahil alam kong nasa maayos naman silang kalagayan pero hindi pala ganun ka dali iyon na napalayo mula sa kanilang dalawa. I miss

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD