Madaling araw nang pumasok ako sa headquarters. Malamang tulog pa ang karamihan sa miyembro ng Red Hand Society. Pagdating ko kasi ay mabibilang lang sa daliri ang tao rito, lahat ay walang pakialam sa presensya ng isa’t isa. Alam kong ito lang ang perpektong oras para makapag-training nang walang sagabal, nang walang pangamba. Kaya naman sinamantala ko ito
Ang buong lugar ay 24/7 bukas, pero malamang bihira ang ganitong katahimikan. Pumasok ako sa bawat kwartong walang laman—walang kalaban, walang saksi, at walang distractions. Kahit may pangamba, alam kong kailangan kong mag training para sa sarili ko. Para kung maulit man ang nangyari kahapon, maprotektahan ko ang sarili ko.
Hinawakan ko ang baril, inangkop ang bigat nito sa kamay ko, at sinubukan ang pag-reload. Ilang beses kong inu
