Pagbalik namin ni Dayang sa kwarto ay agad naming niyakap nang mahigpit ang isa’t isa. “Aalis ka lang ba para magpakasal?” pang-aasar niya na nagpatawa sa ‘kin ng mahina.
“Kung pwede, bakit hindi? Mahal ko siya e,” nagpakatotoo ako sa sagot ko; umasang bilang kaibigan ko ay magiging masaya siya para sa ‘min ni Zavier kahit pa parte ito ng mafia.
Humiwalay kami sa isa’t isa at dito ko nakita ang nangungusap niyang mga mata, “Paano kung mapahamak ka sa balak mo? Paano kung hindi mo siya… hindi mo siya…”
“Hindi ko siya dapat pagkatiwalaan?” pagtatapos ko sa gusto sana niyang sabihin at dito siya bumuntong-hininga. Alam kong nag-aalangan siyang diretsuhin ako dahil sa posible kong maramdaman. “Iyon din ang akala ko noon pero nagkamali ako. Gusto ko sanang ikwento lahat sa ‘yo para magtiwal
