Chapter 1
1108 Words
It was a whirlwind romance. I met my husband in Paris. I remember when he saw me at the bar, drinking alone. He sat beside me and ask my name.
They say it was love at first f**k. Because in that very moment something beautiful happened to us.From then,we're inseperable.The connection we had that time reach the altar.After two months we had our baby.
Akala ko noon wala ng makakasira sa amin ni Thunder. Ako na yata ang pinaka masuwerteng asawa dahil kahit kailan hindi kami nagka problema at ramdam ko ang pagmamahal niya sa akin araw araw.
Magkasama naming pinalaki si Zam. Mula sa pagbubuntis, panganganak, at pagpupuyat sa pagpapadede sa anak namin.We even blog every single experience we had as a first time parent and keep it in the safe. We have a simple and very happy family.Wala na akong mahihiling pa.
Pinagmasdan ko ang wedding picture namin ni Thunder na nakuha ko sa bodega kanina na dati ay maayos na nakasalansan sa kuwarto namin.Wala akong tigil kaiiyak.Honeymoon pictures,christening of baby Zam, my birthday ,and us behind our baby as he learns how to walk. Inisa isa ko ang masasayang ala ala na sa larawan ko nalang makikita.
Nandito ako ngayon sa sala at hinihintay silang magising para makausap ko siya.
Napalingon ako ng makarinig ng yapak mula sa hagdan. I look at my husband who is gracefully making his way towards me.He wears boxer shorts and nothing more. He is undeniably handsome and he has no reaction at his face perse.
I miss you Thunder.
He stand 3 meters from me. Sinubukan kong hanapin ang init at kislap sa mga mata niya. Pero wala akong maramdaman, wala akong makita.
Pumuno ang kaba sa dibdib ko.
"What are you doing here? "malamig pa sa yelo ang boses na tanong niya sa akin. Na para bang isa akong estranghero na hindi welcome sa sarili naming bahay.
"T-Thunder.. "
"I see ,you are still alive"
Sunod sunod ang luha na pumatak sa mata ko.
"Im back honey..I-Is that how you welcome me..Where is my baby?"
Clueless siyang tumitig sa akin.
"why did you come back? "He ask in pure curiosity..
"What? "
"Bakit ka pa bumalik? Do you need anything?"
Napailing iling ako at nagsimulang humikbi sa harap niya.
Walang emosyong nakatitig lang siya sa akin.
Hindi ko akalain na ito ang sasalubong sa akin pagkatapos ng tatlong taon.
I f*****g fought and trapped in a war in Syria Thunder! I almost died. I did everything to come back alive because I always think of you!
Naalarma ako. Anong nangyari?Hindi ba ito naipalabas sa news.
"Don't you read my letters? "
He smirk at me like im some kind of fool.
My letters.. Sa bawat buwan na lumilipas ay lagi akong sumusulat sa kanya.Pahapyaw kong sinasabi ang lahat ng nangyayari sa akin doon.I can't tell where I am or the extremities of the war because of the secrecy policies..Humingi din ako sa kanya ng tawad dahil inilihim ko sa kanya ang lahat at nangako akong ipapaliwanag lahat pag nakauwi ako ng buhay. And I did.I stayed in the hospital half a year at hanggang ngayon may ilang benda pa ako but I'm alive. Nakauwi ako sa asawa ko.
"Stop f*****g with me Lirah. Sign the divorce paper before you leave.Good thing naisip mo pang magpakita. "
"Divorce? "
"you leave without a word, three years ago, what do you expect?May babalikan ka pa? "
"Honey I'm here now, ipapaliwanag ko ang lahat.. "
Mas dumilim yong tingin niya sa akin.
" You are caught kissing a man in a bar's cctv video before you vanish.. I think that explains everything"
I pause as I remember what he is saying.. Oh that..
"I will explain..."halos lumuhod ako sa harapan niya. "please let me explain"
"No need to explain. I also don't have the time to listen to you.. My Georgia is waiting. "
My.
"your ex girlfriend? "
Lumamlam yong mga mata niya. "Yes"
Ang sakit! Wala ng mas sasakit pa dito kaysa sa lahat ng naranasan ko.
Mas lalo akong napaiyak. Ganon ganon nalang ba iyon?
Wala akong nagawa kung hindi tuluyang lumuhod sa harap niya at magmakaawa na sana bigyan niya ako ng pagkakataong makapagpaliwanag.
"Im begging you please.. Give me a chance"
He is mad.Napapansin ko yon sa pagpipigil niya ng hininga, pagkuyom ng kamao at sa mga titig niyang nagbabanta.Kinamumuhian niya ako He shows no expression but its obvious.
"I've given you million chances Lirah. Kung saan saan kita hinanap. Ilang beses akong namatay ng iniwan mo ako. Awang awa ako sa anak natin.. And daming..nangyari."
He look down at me.Hindi ko na mabasa yong expresyon niya sa sobrang pag iyak.
"I move on.She pull me from your nightmares, she help me.She sacrifice a lot for me and Zam. And we're living happily for a year now. "
"T-Thunder"
"You are out of the picture.Hindi na kita kailangan. Lahat ng galit, kalituhan, insecurities at pagmamahal ko sayo ay tuluyan ng nawala.Save your explanation for yourself. I don't have anything to do with you anymore. You just need to sign the divorce so I can marry Georgia.
No! Naalarma ako sa kalamigang pinapakita niya sa akin.
"I'm sorry for not telling you. Baka balingan ka nila, baka mapahamak kayo---"
Itinaas niya yong kamay niya.Stopping me. Hinayaan niya akong nakaluhod at wala akong maramdamang pakialam.
"If you dont need anything, please go back to where you came from..we don't need your presence here."
Naglakad na siya pabalik at mukhang babalik sa aming silid kung nasaan yong babae niya.
"If only you'll listen"nanghihina kong sabi.
Pinakatitigan ko siya na ngayoy nasa unang baitang na ng hagdan..He remain impassive.Hindi na siya yong Thunder na pinakasalan ko at tatay ng anak ko.He look at me with disgrace.
Oh god.. What happened?!
"I won't. It's the only pride I left for myself. I wont listen to you. Kahit ano pang sabihin mo. "
Then look at me.Look at me please.Malaki yong pinayat ko. Marami akong sugat at halos madurog at mawala yong dalawang daliri ko sa paa dahil sa torture. Nasabugan din yong likod ko ng C9 at halos ikamatay ko iyon. I'm not as beautiful as before but I am still Lirah.
And I am a soldier. Please listen to me.
Tuluyan siyang nawala sa harap ko. napasalampak ako sa sahig sa sobrang sakit na nararamdaman..It's the most painful torture I had.
What happened to my life..I did.. I save a lot of people.I save a country.
Pero hindi ko alam na ganito pala ang kapalit.
Stop being a hero Lirah. You failed to save your family in the first place.
- Writer
