Chapter 22
Karldren's POV:
Pangiti ngiti akong naglalakad habang binabagtas ko ang daan patungo sa aming silid. Kahit na si Karldrick ang pagkakakilala niya sa akin ay ok lang basta naipakita ko sa kanya na concern ako sa kanya. Naipadama ko sa kanya ang gusto kong madama niya.
Ganito lang yata siguro ang pag-ibig. Kahit na pilit ka man layuhan ng mahal mo,gagawa na gagawa ka pa rin ng paraan para makasama siya,makausap at makita ang kanyang mga ngiti,marinig ang kanyang boses at masiguradong nasa mabuti siyang kalagayan.
Akala ko noon na ang lahat ng taong inlove ay mababaw. Walang ibang bukang bibig kundi ang.."Nasaan na ba ang taong mamahalin ako at mamahalin ko?"," Nasaan na ba ang Forever ng buhay ko?", at ang pinakamatindi pa ay "Nasaan na ang magpapasaya sa mundo ko?" Lahat ng
