Astrid's POV
Hindi ko na nga napigilan ang luha ko kanina na bumuhos, sobrang sakit, sobrang sikip ng dibdib ko. Siguro naman hindi niya nakita ang pagluha ko kanina hindi ba? ayaw kong makita niya akong umiiyak dahil pakiramdam ko hindi ko deserve na magpakita ng luha sa kanya, para bang hindi ko deserve na masaktan ng ganito.
Ramdam kong labis siyang nasusuklam sa akin, ramdam na ramdam ko ang galit niya kahit sa mga titig niya lamang ay tumatagos na iyon hanggang kaluluwa ko.
Hindi gaya noon, may affection pa ang mga titig nito sa akin na nagbibigay kiliti sa sistema ko pakiramdam ko na gustong gusto ko noon, pero ngayon ay takot at pagkailang nalang ang dating nito sa akin, nangangatog din ang mga tuhod ko sa mga titig niya. Bumalik nadin ang ugali niya noon, ang pagiging arogante.
