Habang naglalakad kami pabalik ni Zen sa building napapatingin sa amin ang mga babae at ibang mga lalaki pero ang kamay ni Zen ay naka-akbay sa akin at ako naman nakahawak sa beywang niya habang naglalakad kami at hindi naman mawala ang ngiti sa aking mga puso ang kanyang sinabi kanina. Hindi ko masukat ang saya sa aking puso ngayon kasi kailangan ko lang pala ng lakas ng loob para sabihin iyon sa kanya upang maging ganito kami ngayon at hindi naman ito gaano ka bigat para sa akin kasi mahal ko naman si Zen at sawa na akung masaktan at maghintay nalang kung alam kung may magagawa naman ako at sinabi ko iyon sa kanya kanina upang maliwanagan ako pero hindi ko lubos akalain na aabot kami sa ganito at ngayon masaya na akung kasama siya hindi alintana na isa siyang bampira at tao ako. Tama a
