Isang matamis na ngiti ang pinakawalan ni Zen habang pinupunasan niya ang aking buhok na nabasa at niyakap nalang ako bigla, niyakap ko din ang kanyang kamay na nakayakap sa akin sabay sandal ng aking katawan sa dibdib nito at kanina pa kaming dalawa naligo pero sadyang malandi lang talaga si Zen at hinaharot ako kaya kung ano-ano na ang nagagawa namin at talagang uminom siya ng dugo ko pero nagtataka ako na wala manlang bahid ng dugo ang leeg ko at ang kanyang labi kasi akala ko kakalat ang dugo ko pero hindi naman pala. Ang alam ko masaya ako kapag si Zen ang kasama ko, nagiging buo ang aking buhay kapag siya ang kasama ko at pakiramdam ko wala na akung mahihiling pa kundi ito nalang, sapat na sapat na siya sa akin ngayon at wala na akung hihilingin. Zen is very priceless to me, sobrang
