Chapter 38

1208 Words

I was left alone in dark, tired, done, and exhausted. I don't know how to weigh things anymore. I feel like I don't wanna go back and run away again. To escape from this reality. Rinig ko ang sunod sunod na pagtunog ng cellphone ko ngunit wala aklng pakialam kung sino man ang caller o ang nagmemessage sa akin. I remained walking without specific direction to go. Hindi ko alam kung gaano ako katagal na naglalakad hangang sa maramdaman ko nalamang na bumanga ako sa isang padir. But why do this wall seems like breathing? Agad akong napatingin rito at ganun nalamang ang gulat ko ng makilala ko kung sino siya. He look so tired. Looking at his eyes right now make you feel how tired he is. Walang mababakas na emosyon sa mukha niya and he is also panting like he was just from a long run.

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD