Ang mga mensahe sa telepono ay parang mga suntok sa sikmura. Isa-isang tinanggap ni Jessica ang bawat katotohanan na parang bala.
Una: May dugo siyang Imperial. Ang galit niya sa sistema ay galit sa sarili niyang lahi.
Pangalawa: May kapatid siyang lalaki. Isang estranghero na may mukha ng ama niya.
Pangatlo: Ang kapatid niya ay isang killer. At may nag-utos dito na saktan siya.
Nakatayo si Jessica sa harap ng salamin sa kanilang kuwarto, tinititigan ang sariling mga mata. May bahid ba ng kayabangan ng mga Imperial? May lamig ba ng mga killer? Wala siyang nakikita kundi pagod, takot, at isang apoy na ayaw mamatay.
"Hindi ako sila," bulong niya sa sarili. "Ang pamilya ko ay ang mga taong nagmamahal sa akin ngayon. Hindi ang mga dugo sa aking mga ugat."
Pero alam niyang hindi ganoon ka
