Lauren's POV
Mabilis kaming tumakbo palayo sa lugar na tinigilan namin kanina. Humahampas sa aking mukha ang malamig na simoy ng hangin. Munting langitngit lamang sa mga tuyong dahon ang maririnig dahil sa mga hakbang na ginagawa ko. Natigil ako nang hawakan ako sa braso ni Sasha.
"Run lightly. Masusundan pa rin nila tayo kung maingay kang tumakbo!" aniya.
Pinanood ko ang bawat hakbang niya. And I was amazed na kahit mabilis ang ginagawa niyang pagtakbo ay walang tunog na nagagawa ito. Na tila walang tumapak sa lupa at walang bakas siyang naiiwan. I concentrated and follow what she said. I ran lightly but fastly.
Hindi nagtagal ay wala na ring tunog ang bawat pagtapak ko sa lupa. Nauuna ang ibang taga-silbi ngunit mas marami ang nasa may likuran namin.
"f**k! Austin was right, may tra
