KABANATA XXII
ILANG araw at gabi na ang nakakalipas mula noong mangyari ‘yong mga nakakabiglang pangyayari sa buhay ko. Ilang araw, tuwing umaga, na rin akong pumasisilip sa bintana at hinihintay na baka bumangon sa hukay si Rosana. Kagaya ngayon, nakatayo ako rito sa gilid ng bintana, hawak ang baso ng may mainit-init na kape habang nakatingin ako sa lupa kung saan mismo naibaon ang katawan niya. Hindi naman namamaho, wala naman parte ng katawan niya ang umaangat o lumalabas sa lupa, hindi ko rin kasi matandaan kung gaano kalalim ‘yong hukay na binungkal nila. Sa ngayon, meron pananim na nakatubo sa mismong ibabaw ng lupa, nagsisipagtubuan na rin ‘yong mga damo-damo, kung hindi ko alam na meron bangkay dyan, hindi ko talaga paghihinalaan.
Pumahigop ako ng kape. Mainit. Nakakapaso ng lab
