Playing with Fire

Kabanata 1

KHEYIEN’S POV

Nakahinga rin ako nang maluwag nung lumabas na yung doctor sa OR. Sabi niya, success daw ang operasyon at 'wag na kaming mag-alala. Agad kong niyakap si Mommy sa tuwa.

Thank God talaga, walang masamang nangyari kay Papa.

Pagkatapos niyon, umuwi na muna kami para makapagpahinga. Pagkahiga ko sa kama, akala ko makakatulog ako agad dahil sa sobrang pagod—physically at mentally.

Pero mali ako. Quarter to 3 am na pero gising na gising pa rin ang diwa ko.

Kahit ayaw ko, bumabalik sa isip ko yung eksena kanina. Hindi ko ma-explain yung nararamdaman ko. Sabi ko sa sarili ko, kalimutan ko na lang 'yun, kunwari walang nangyari.

Pero mahirap palang gawin, at na-surprise na lang ako sa sarili ko.

Paikot-ikot ako sa kama, frustrated na frustrated na kasi kailangan na ng katawan ko ang tulog pero ayaw naman mag-cooperate ng utak ko.

After halos isang oras na pilitan, bumangon na lang ako. Pumunta ako sa terrace para magpahangin. Sumandal ako sa railing at tumingala. For some reason, nalungkot ako habang pinagmamasdan yung buwan at mga bituin na sobrang ningning sa langit.

Kailan ba yung huling beses na tumitig ako sa langit nang ganito? Hindi ko na matandaan. Puro na lang kasi trabaho inaatupag ko nitong mga nakaraang taon para maabot ang mga pangarap ko.

Tapos, yung mga bittersweet memories na pilit ko nang kinalimutan, biglang bumalik.

No! 'Wag mong isipin 'yan! Pinilig ko ang ulo ko. Nangako na ako sa sarili ko na hindi ko na 'yun aalalahanin kasi wala naman dulot 'yun kundi sakit ng puso.

Tumingin ako sa paligid para ma-distract, pero may panibagong memory na naman na pumasok sa isip ko kaya napadaing ako. Ito talaga yung dahilan kung bakit ayaw kong umuwi, eh. Kahit saan ako tumingin, may naalala ako. Pati itong kwarto ko, punong-puno ng alaala namin.

"Tama na, Kheyien! Tatlong taon na ang nakalipas. Naka-move on ka na, 'di ba? 'Wag mo nang balikan 'yung mga bagay na tinapon mo na noon pa." Pagkausap ko sa sarili ko bago nagpasyang bumalik na sa higaan.

Pero halos mapako ako sa kinatatayuan ko nung makita ko si Derrick na kampanteng nakahiga sa kama ko, may pilyong ngiti pa sa labi. Nakasuot lang siya ng boxers kaya biglang natuyo ang lalamunan ko. Napalunok ako.

"Anong ginagawa mo rito?" halos pabulong kong tanong. Biglang uminit ang pakiramdam ko at bumilis ang t***k ng puso ko.

"Kailangan ko pa ba talagang sagutin 'yan, mahal?" Ang boses niya, ang lalim at ang sexy, sapat na para manginig ang buong katawan ko.

Katulad lang dati, ang lakas pa rin ng epekto niya sa akin.

No! Hindi ka na dapat naaapektuhan sa kanya nang ganito!

Tapos, parang slow motion siyang bumangon sa kama, dinidisplay ang halos hubad niyang katawan.

Ang lakas ng kabog ng dibdib ko, parang may nagda-drums sa loob.

Hindi ako makapagsalita. Gusto ko siyang pagalitan dahil sa pambabastos niya sa kwarto ko, pero walang lumalabas sa bibig ko.

Nagsimula siyang maglakad palapit sa akin kaya lalong nag-wild ang puso ko.

"Huwag kang lalapit," matapang kong sabi.

Ngumisi lang siya nang nakakaloko. Imbes na magmukhang manyak, lalo lang siyang naging hot.

Tuloy pa rin siya sa paglakad hanggang sa sobrang lapit na niya na ramdam ko na yung init ng katawan niya.

Napasinghap ako nung bigla niyang hawakan ang bewang ko at hilahin ako palapit sa kanya hanggang sa magkadikit na ang mga katawan namin.

Uminit ang mga pisngi ko nung maramdaman ko ang kaniyang "arousal" na nakadikit sa tyan ko. Halos mapa-moan ako pero buti napigilan ko.

"Bitawan mo ako! Lumabas ka rito! Wala kang karapatang pumasok dito sa kwarto ko!" bulong ko, pilit itinatago yung reaction ng katawan ko sa hawak niya.

"I missed you so much, mahal. Ang tagal na rin." 'Yun lang ang sinabi niya sa paos na boses, deadma sa mga reklamo ko.

At bago pa ako makasagot, hinila niya ako nang medyo rough, ipinaparamdam lalo yung tigas niya sa tyan ko, saka ako hinalikan nang passionate.

Doon na bumigay ang lahat ng control ko.

He deepened the kiss, sinakop nang buo ang labi ko hanggang sa sumuko na lang ako. Hindi ako makapaniwala na nawawala ako sa sarili dahil lang sa isang halik.

Binuhat niya ako at dinala sa kama.

Nakapaibabaw na siya sa akin habang naghahalikan kami nang mainit. Ramdam ko yung pagnanasa niya at lalong tumaas ang anticipation ko. Hinalikan ko rin siya pabalik habang hinahaplos ang likod niya.

Ganoon din siya sa akin hanggang sa pareho na kaming hubad. Parang gutom na lalaking sinasamba niya ang katawan ko—rough pero gentle at the same time.

Paulit-ulit ko siyang tinatawag habang walang tigil ang pagbayo niya sa loob ko. Sobrang sarap, parang lumalabo na ang isip ko. Umungol na lang ako nang umungol sa sobrang pleasure.

"Akin ka lang, mahal. Akin lang." Sabi niya habang nakatitig sa mga mata ko. Kitang-kita ko yung possessiveness sa mukha niya.

Parang lumulutang ako sa ulap habang papalapit na sa climax.

"Ohhh... more," ungol ko. Hindi naman niya ako binigo at binilisan pa niya lalo.

Sabay naming isinigaw ang pangalan ng isa't isa nung marating namin ang dulo. Parang mababaliw ako nung manginig ang buong katawan ko.

"I love you so much, mahal. Always remember that." Hinawakan niya ang mukha ko at hahalikan sana ako ulit nung biglang lumabo ang paningin ko.

"W-Wait, saan ka pupunta?" tanong ko habang pilit siyang inaabot.

Sinubukan ko siyang hawakan pero tumatagos lang ang kamay ko habang unti-unti siyang naglalaho. Gusto kong maiyak. Bumalik yung pamilyar na sakit.

"Huwag! 'Wag mo akong iwan! Bumalik ka!" Humagulgol na ako habang pilit siyang pinipigilan.

Hanggang sa dumilim ang lahat. Niyakap ko ang sarili ko habang nararamdaman yung sobrang lungkot at lamig.

Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko—panaginip lang pala ang lahat.

Hinawakan ko ang pisngi ko at basa ito ng luha. Umupo ako at sumandal sa headboard.

Tiningnan ko ang sarili ko. Hindi ako hubad, suot ko pa rin ang pajamas ko.

Napalunok ako at napahawak sa dibdib. Grabe ang kaba ko, parang galing sa marathon. Kumaripas ako ng takbo sa banyo para maghilamos.

Hindi ko makapaniwalang napanaginipan ko siya! Bakit?! Akala ko kinalimutan ko na ang lahat? Dahil ba nakita ko siya kahapon?!

Pulang-pula ang mga pisngi ko nung maalala ko yung panaginip. Gusto kong sapukin ang sarili ko. Paano ko napanaginipan na ginagawa namin 'yun?! Iniling ko ang ulo ko.

"Panaginip lang 'yun, Kheyien. Kalimutan mo na." Sabi ko sa sarili ko para kumalma. Pagkatapos, nag-toothbrush na ako at naligo para mahimasmasan.

Pagkababa ko para mag-breakfast, binati ako ni Chewy. "Good morning, Kheyien."

Napangiti ako. Si Chewy na ang nag-alaga sa amin ni Margaux simula baby pa kami, kaya second mother na ang turing namin sa kanya.

"Good morning din, Chewy. Ang sarap sa feeling na pinaghahandaan niya ako ng breakfast. Siya talaga ang best cook.

Umupo na ako sa upuan. "Nasaan si Mommy, Chewy?" tanong ko.

"Umalis na kanina pa papuntang hospital. Hindi ka na niya ginising kasi alam niyang pagod ka sa pagbabantay sa Papa mo kagabi." Tumango lang ako.

"Nakakain na po ba kayo? Sabayan niyo na ako, Chewy."

Napangiti siya. "Gusto ko sana pero tatapusin ko pa ang labada."

"Chewy, mamaya na 'yan. Sabayan niyo na ako, ayaw kong kumain nang mag-isa."

Natawa siya. "Hindi ka pa rin nagbabago. Mabuti naman at kahit ilang taon kang nawala, ikaw pa rin ang Kheyien na kilala ko. Well, may kaunting nabago pero ikaw pa rin 'yan."

Kumunot ang noo ko. "May nabago sa akin?" Tiningnan ko ang sarili ko, baka physical appearance ang tinutukoy niya.

"Talaga?"

"Alam mo ang tinutukoy ko, Kheyien. Pero dahil nakikita kong ayaw mong pag-usapan, mananahimik na lang muna ako."

"Ang weird niyo, Chewy." Tawanan lang ang sinagot niya sa akin.

Nagtuloy-tuloy ang kwentuhan namin hanggang sa matapos kaming kumain.

Pagkatapos, lumabas na ako ng bahay at pinuntahan si Papa sa hospital. Gising na siya pero mahina pa rin. Nandoon na rin si Mommy pagdating ko.

"Hindi kami magtatagal, sweetheart, kasi gusto naming makapag-rest ka para makauwi ka na agad," malambing na sabi ni Mommy kay Papa.

"Oo nga, Papa. Mag-rest ka muna para mabilis kang gumaling," sabi ko naman habang hinahalikan siya sa pisngi.

"Sobrang swerte ko talaga kasi mahal na mahal ako ng pamilya ko." Mahina pa rin ang boses ni Papa pero nakangiti siya.

"Siyempre naman, Papa. Kaya

magpakalakas ka. Si Margaux, papunta na rin dito."

"Sa wakas, makukumpleto na rin tayo." Sabi ni Mommy na mukhang masaya. Napangiti rin ako, pero biglang tumunog ang phone ko kaya lumabas muna ako para sumagot.

"Hello, Mr. Grey."

"Ms. Lim, gusto ko lang ipaalam na on the way na ako. Tatawagan kita para sa resulta pagkatapos ng meeting," balita ng lawyer ko.

"Sige, Mr. Grey Siguraduhin mong good news ang dala mo mamaya."

"Makakaasa ka, Ms. Lim. Gagawin ko ang lahat para makumbinsi siya."

"Sige. Tawag ka na lang mamaya." Binaba ko na ang call. May tipid na ngiti sa labi ko.

Sa wakas, matatapos na rin ang lahat.

Author’s Note: Please support my story.