Chapter Fifteen:
I RAN as fast I could.
Iyon lang ang kaya kong gawin. Ang takbuhan ang mapait kong kapalaran.
Hindi ko alam saan ako napadpad ngayon. Nakatayo na lang ako sa dalampasigan, hinahayaang hampasin ang mukha ko sa nag-aagaw na init at lamig ng hangin mula sa dagat.
Is there anything quite as blissful as an amble by the seashore? It’s like walking through an airy womb of sky and sound. The sea is a cerulean-blue gown and the beach seems dipped in earthshine-gold.
The mermaid’s call of the waves reaches out to me and I have to resist its siren call to enter the copper-bottomed depths.
Ito ba ang paraiso? Ganito ba ang totoong langit? Damn! The question is, mapupunta ba ako sa langit?
What the hell?
Gusto kong sisihin ang mga magulang ko. Why am I suffering for their
