"Nakakalimot ang utak, pero 'di kailanman ang puso..."
Narinig ko ang isang mahinang hikbi sa 'di ko malaman na lugar. Inilinga-linga ko ang ulo
"Belle?"
Ang malungkot na mga mata ni Belle ang tumambad bigla sa harap ko.
Bumaba ang mga mata ko sa karga-karga niyang bata.
"Panagutan mo ako, Nathan!" sigaw ng isang babae.
Nang lingunin ko ay si Barbara na biglang tumabi kay Belle at kinuha ang bata.
"Panagutan mo ang anak natin, Nathan!" giit niya.
Namuo ang mga luha sa mga mata ni Belle at agad na tumalikod.
"Belle! Belle! Belle!"
.
.
.
.
"Belle!" Napaupo ako sa kinahihigan, sapu-sapo ang dibdib.
I breathed heavily and realized that it was a dream. Salamat at panaginip lang. Pero ang bigat sa dibdib. Akala ko'y totoo.
Agad kong nilinga ang relo sa bedside table. Al
