All Lies

Chapter 2 (Montresor)

Nagising ako sa ingay na nagmumula sa labas ng bahay. May umiiyak, may sumisigaw ng tulong, at may nagsisigawan habang nag-aaway. Bumangon ako sa aking pagkakahiga at binuksan ang aking bintana upang makita ang nangyayari sa labas.

May batang babae na umiiyak habang akay-akay ang katawang ng isang lalaki na nasa labing walong taon pa yata. Puno ng dugo ang katawan ng lalaki at kong susuriin ng mabuti ang kanyang katawan ay dumanas sya ng nakahabang pagpapahirap.

Napatulo na lamang ang luha ko sa aking nakita. I can't imagine pag sa pamilya ko yan nangyari. Baka hindi na ako makapagisip ng mabuti at may magawa akong pagsisisihan ko na naman sa huli.

Nang biglang sumagi sa aking isipan ang tumulong ay iniwaksi ko ito kaagad dahil noong nagtanka akong tumulong sa ganitong pangyayari ay may humampas sa likod ko ng baseball bat. Buti na lang at hindi gaanong napuruhan ang spinal cord ko, baka nagging kuba na ako ngayon or worst? I'm dead.

Aalis na sana ako para kumain at maligo ngunit naagaw naman ang aking atensyon sa sumisigaw na babae.

'Sinabi ko nanaman sa 'yo na wag mong kalabanin ang mga Montresor!'malakas na sigaw ng babae sa kaharap nitong lalaki habang sinusuntok-suntok nito ang dibdib ng lalaki. Hinawakan ng lalaki ang mga kamay ng babae para pigilan ito sa kanyang ginagawang pagsuntok. Ilang sandali lang ay niyakap sya ng lalaki at napahagulgol na lamang ang babae.

Montresor. It sounds familiar. Saan ko kaya yon narinig? Iniwaksi ko ang aking iniisip at bumaba na para kumain at maligo. Nang makababa ako at pumunta sa kusina, naabutan kong kumakain sila mama at papa kaya sumabay narin ako.

"Good morning darling," masiglang bati sa akin ni mama na kumukuha ng tubig sa ref at kumuha narin ito ng pinggan para sa akin.

"Good morning mom, dad," I greeted back with a sweet smile. Umupo naman ako sa katapat na upuan ng aking ina. Nang makaupo na ako ay inabot naman sa akin ni mama ang pinggan at nag simula na akong kumuha ng pagkain na kaya kong ubusin.

"How's your work, Aeaea?" Dad ask and sip on his coffee. Nabigla naman ako sa naging tanong ng aking ama. Ngayon pa kasi sya nagtanong ng tungkol sa trabaho ko. For almost two years of working, I didn't hear my dad asking me if how's my work.

"Dad, seriously?" I replied while rasing my right eyebrow.

"What? Is there something wrong with my question?" Dad said frowning. At sumubo ito ng pagkain.

I breath heavily before answering his question.

"No, but really? Sa tagal kong nagtatrabaho sa shop na 'yon, ngayon ka lang nag taong kung kumusta ang pagtatrabaho ko. Well? I understand, kasi you're always with your business and other stuffs." Mahaba kong sagot and I rolled my eyes.

Napangiti naman si papa na naging dahilan para magsalubong ang aking kilay at dinagdagan pa ni mama na nag pipigil rin ng tawa. I stared at them questioningly. Anong nakakatawa sa sinabi ko? Tinaasan ko sila ng kilay dahil hindi ko na talaga maintindihan ang reaksyon nila. I'm serious of what I've said, what's so funny?

Uminom muna ng tubig si papa bago magsalita. "You're really straight forward Aeaea, kaya halos hindi ka na kausapin ng mga kapatid mo eh." Sabi ni papa at tinawanan ako.

"What's wrong with that, dad? Kayo na mismo ang nagsabi na kailangan kong ipalabas ang nararamdaman ko and to be honest to everyone." I said frowning at sumubo ng pagkain.

"Okay, okay," Dad said while rasing his hands. "So, how's your work?" He continued and finished his coffee.

"It's fine, though medyo stress kasi marami paring costumer na pumupunta do'n at tsaka wala si boss kahapon kaya ako lang mag-isa ang nag cashier, pero manageable parin naman sya." Sagot ko at nagpatuloy sa pagkain.

Marami pa kaming pinag-usapan nila mama at papa na nakakatawa they even mention how their date goes. I tried to open the awful happening I've witnessed this morning when i woke up but I know that they already knew it, baka ayaw lang talaga nilang mag-alala na naman ako kaya hindi ko nalang tinuloy.

Pagkatapos kumain, naligo na ako at nagbihis para makapunta sa trabaho. When I open the door there are three men chasing a boy. I wonder, ano kayang kasalanan ang nagawa ng lalaking yon?

I ignored them and drive my car, I play the radio and the music was "Knees" by Nightcore. Nadala ako ng kanta at sinabayan ko na ito, ramdam na ramdam ko ang pighati ng kantang ito. Baka dahil narin ito sa naranasan ko sa aking nakaraan na hanggang ngayon ay hindi ko parin malimot-limot.

Ipinilig ko ang aking ulo at hindi ko namalayan na may lalaki palang padaan at huli na para apakan ko ang preno ng sasakyan, masyado na akong malapit sa kanya. But still I tried to step on the break as hard as I can pero nabundol ko parin sya. OHMYGOONESS! Nabundol ko yong lalaki!

Dali-dali akong lumabas ng sasakyan at nilapitan ang dugoang lalaki. The man is still concious kaya tinanong ko ito.

"Hey, ahm, what's your name? Are you okay? Can you move?" Kabado kong tanong pero hindi ko parin sya hinahawakan. Puno kasi ng sugat ang katawa nya at imposible namang dahil yon sa pagkakabundol nya. Sa tingin ko napagtripan 'tong lalaking ito.

"Gi--anne.. F*CK! AHH!" Nahihirapan nitong sambit at namimilipit narin sa sakit na nararamdaman. Maingat ko syang inalalayan para makabangon at maisakay sa aking sasakyan. Ipinahiga ko sya sa backseat at nagmaneho na ako patungong ospital, sinusulyapan ko sya gamit ang rearview mirror ng sasakyan. Nakapikit ang kanyang mga mata ngunit humihinga pa naman sya kaya wala akong dapat na ikabahala.

Dinala ko sya sa pinakamalapit na ospital at inasikaso naman sya kaagad ng mga nurse at doktor. Minor injury lang naman daw ang inabot nya, nagdugo lang daw yon ng ganon kasi pwenersa nya ang sariling gumalaw. Kailangan daw nyang magpahinga at bukas ng umaga ay maaari na daw syang ma discharge.

Iniwan ko na sya sa ospital at pumunta na ako sa shop. Pagdating ko sa shop ay nandoon na ang mga katrabaho ko at si boss. Malapad kong nginitian ang aking mga katrabaho na masigla akong binati. Pagdating ko sa aking pwesto na katabi lang ng pwesto ni boss ay bumati ako sa kanya na tinugon lang nya ng ngiti.

Ilang sandali lang ay biglang nagsalita si boss na ikinalingon ko sa direksyon nya. Akala ko ay ako ang kausap nya, pero nagkamali ako dahil nakatitig lang sya sa kanyang telepono. Minutes later he mumbled something again.

'F*ck this Montresor! Dapat matagal ko....' Yan ang narinig ko na sinabi nya at ang iba ay hindi ko na maintindihan. Masyado kasing mahina ang boses nya kaya hindi ko na narinig ang iba. Hindi ko na pinansin ang pinagsasabi ni boss dahil may lumapit na na costumer sa mesa ko.

"Yes sir?" I said while smiling sweetly.

"I would like to have a reservation of a ring with emerald stone. Babalikan ko bukas." He said.

"May I have your name and your down payment sir?" I replied keeping the smile on my face.

"I don't have have any cash here, so here's my cridet card."Binigay nya naman sa akin ang kanyang cridet card at isinulat nya sa papel ang kanyang pangalan.

"Ulysses Ace Missouri reserved a ring with an emerald stone. Paid Php 8,000 for down payment." I said reviewing and look at him. He just nod and leave.

I take a look at my boss and he wasn't there anymore. Hindi ko man lang namalayan na umalis pala sya. Marami pa akong inasikasong costumer at hindi ko namalayan ang oras at 6:30 na ng gabi, pero hindi parin nakakabalik si boss. Saan kaya yon nagpunta?

Pina-uwi ko na ang aking mga kasamahan dahil oras na para umuwi sila. Bago sila umalis ay tinanong ko sila kong nakita ba nilang umalis si boss o kaya naman ay alam nila kong saan ito pumunta. Baka kasi hindi na sya nagsabi sa akin kanina kong saan sya pupunta dahil may costumer rin akong inaasikaso.

Pero ni isa sa aking mnga kasama ay walang nakaka-alam at wala ring nakakita kong saan ito pumunta. Isa-isang nagsialisan ang aking mga kasama at ako nalang mag-isa ang naiwan sa shop. Ilang minuto rin akong nanatili sa shop bago ko napagdisisyonan na iligpit ang aking mga gamit para umuwi.

Pumasok muna ako sa banyo para maghilamos dahil biglang nangati ang mukha ko. Dahil na naman siguro ito sa pulbong ginamit ko. Mapili kasi ang mukha ko pagdating sa mga pulbo. Habang naghihilamos ay bigla na lamang gumalaw ang pader na kinalalagayan ng salamin at lababo.

Mabilis akong umatras at inihanda ang aking sarili para makipaglaban sa kung sinomang maaaring lumabas sa likod ng pader na ito. Mabagal ang paggalaw ng pader at nang nasa kalagitnaan na ito ng pagbukas ay tsaka ko lang lubos na nakita ang nasa likod ng pader.

"Aeaea?" Bakas ang pagkabigla sa kanyang mukha at boses ngunit agad rin itong naglaho. Umayos ako ng tayo at nagpanggap na walang kakaibang nangyari at tinignan sya na may ngiti sa mga labi.

"Boss..." I said and blink twice, thinking what to say next. "It's already 7:00pm, I need to go home... Bye." I continued and hurriedly walk out on the comfort room.

Kinuha ko ang aking mga gamit at lakad-takbong pumunta sa aking sasakyan. What was that? Ano kayang nasa likod ng salamin na iyon? Masyadong na focus ang paningin ko kay boss na hindi ko na malala kong ano ang nakita ko sa kanyang likoran. At bakit galing doon si boss? May kinalaman ba ito sa binangit nyang MONTRESOR kanina bago sya nawala? Montresor din ang binanggit ng babae kaninang umaga. Does this have any connection?