M I L L E R
Ever since I had set foot in this mansion, I never saw Axel as lively as he used to be. Siguro nga may mga panahon na ginagawa niya ang trabaho niya sa laboratoryo. But all of these are done with his body moving slowly. Obviously fragile and close to collapse. At kahapon nga ay hindi na ito kinaya ng katawan niya. I hate that I am still powerless and couldn't do anything for him.
May lakas na nga ako kagaya ng isang ganap na bampira, pero hindi ko naman alam kung paano ito gamitin.
“Miller, uuwi na ako. Sasabay ka ba?” tanong sa akin ni Kristoff sa sandaling lumabas na ang professor namin.
“Hey, Axel!”
“Wanna hang out? It's been a while, man.”
Hindi ko pa man siya nasasagot ay agad na siyang tinawag ng grupo ng mga lalaki na naghihintay sa kanya sa labas ng classroom nami
