“Arabella!”
Biglang napamulat si Arabella. Mabilis na pumako ang mga mata niya sa pinagmumulan ng tinig. Ganoon na lang ang gulat niya nang makita si Aurea na nakatayo sa likod ng mga halaman ilang metro ang layo sa kanya. Titig na titig ito sa kanya na para bang nakakita ng multo.
“Aurea?” Halos hindi lumabas sa kanyang bibig ang tinig niya. Mabilis niyang ibinalik ang mga paningin sa kinatatayuan ni Draven kanina. At ganoon na lang ang pagtataka niya nang malamang wala na ito sa harap niya.
Nagpalinga-linga siya sa pag-asang makikita ang binata. Bagama’t may panghihinayang, sa isang sulok ng utak niya ay nagpapasalamat pa rin siya na nawala ito nang ganoon kabilis at hindi ito inabutan ni Aurea. Dahil kung nagkataon, siguradong isusumbong siya nito sa kanyang lolo at malamang na
