FINALE
DREI's Pov
Hindi ako makahinga.
Habang nakatayo ako sa harap ng altar, kaharap ang babaeng nakasuot ng belo, dama ko ang bigat ng kasinungalingan sa dibdib ko. Sa bawat hakbang na palapit sa akin ng magkakasal, tila bumabagal ang oras. Para akong ikinakasal sa isang aswang, sa multo ng nakaraan.
Hindi ko alam kung panaginip lang ba ito o gising akong pinaparusahan ng tadhana. Ganun pa man, I tried to stay calm, composed at kunwari ay masaya. I don't know kung convincing ba ang ginagawa kong pagkukunwari. Mukhang effective naman.
Hanggang sa bumukas ang pinto ng simbahan.
“I’m sorry Shobi pero hindi dapat ‘to matuloy. May karapatan akong magsalita … bilang ama,” sigaw ng boses na hindi ko inaasahang maririnig sa araw ng kasal ko.
“Here is the solid proof na ako ang ama ni Lir
