INNER SCENT

AMNESIA

“Sino kayo? Bakit nasa ospital ako? Makirot ang ulo ko…wala akong maalala…” ito ang mga katagang unang nasabi ni Rona nang magmulat siya ng kanyang mga mata.

Awa at panggigipuspos ang pumasok sa isip ko.

“Nagkaroon siya ng amnesia. It was due to the trauma suffered with her brain injuries,” paliwanag ng doktor na tumitingin sa kanya.

“May chance po ba na bumalik ang ala-ala nya?” tanong ko sa doktor.

“Let us wait sa paghihilom completely ng kanyang sugat. Then let us take the needed steps one at a time…” sabi pa nito.

“Sino ka ba?” tanong sa akin ni Rona. Isang tanong na napaka-hirap sagutin. Aside ng pangalan ko, sino ba ako?

“Dati akong nanliligaw sa’yo…” sabi ko. Kung kailangan kong magsimula uli na kumatok sa puso nya ay gagawin ko.

Ipinasiya kong ligawan siya uli.

Pero yun din pala ang iniisip ni Abner.

“Tabla na tayo,” sabi nya, “pareho tayong magsisimula uli from a scratch.”

Pero, this time lamang siya. Mas bata si Abner. Sa tingin ko mas maganda siyang lalaki kesa sa akin. At sa tingin ko ay malaki ang plus factor na mas marami siyang resources. Mayaman siya at mahirap lang ako.

Sa totoo lang malapit nang maubos ang kaunting naiipon ko sa bangko. At jobless ako at walang negosyo. Malayo ang Batangas mula sa Bulacan. Kaya isang beses lang ako nakakadalaw sa kanila sa loob ng isang linggo.

Bakit di ka na lang sumama sa akin magnegosyo?” tanong ni Biboy nang malaman nya na wala akong kayod.

“Ano bang negosyo mo?” tanong ko sa kanya.

“Nasa scrapping business ako. Tubong lugaw bro. Namimili ako ng mga bulok na kotse, lahat ng pwedeng gawing scrap. Mga inabandonang bus sa daan. Heavy equipment…barko… basta pwede i-salvage at gawing scrap binibili ko…” pagmamalaki nya.

Anim na buwan pa ang lumipas. Malapit nang mag-zero ang balance ko sa bangko. Na stuck kami ni Biboy sa isang bapor na nasa ilalim ng dagat. Lumubog ito sa mababaw na bahagi ng Lingayen Gulf sa Pangasinan. Kami ang naka-kuha ng rights para i-salvage ito. Pero nagkulang kami ng mga equipment.

“Walang available na rental equipment dito sa atin para mapalutang natin ang barko para katayin…” sabi ni Biboy.

“Kailangan nating maka-utang para sa salvaging project natin para mabawi natin ang ating investment…” sabi ni Biboy. Hindi naman namin pwedeng isangla sa bangko ang bahay at lupa namin sa pabahay. Nasa bangko pa ang mga papeles ng mga ito at 25 years to pay ang amortization nito.

“Paano bang balak mo?” tanong ko kay Biboy.

“Ayon sa ating engineering team kailangan natin maglagay ng mga floaters para maingat natin sa seabed ang barko at mahila paitaas. Mga air ballasts daw na ipa-fabricate…”

Kung baga sa sugal ay sumugal na kami at natalo na. Kailangan doblehin namin ang taya para kumabig naman kapag nanalo.

Kapag nanalo. Isang malaki pa ring tandang-pananong. Isa pa ring sugal.

Ito naman talaga ang laro sa sugal. Mas mahigit ang pagkakataon na matalo. Pero ang sugarol--- susugal at susugal pa rin.

Nasa kawalan na ako ng pag-asa ng tumunog ang cellphone ko. Si Connie ang nasa kabilang linya.

“Ted, it’s a baby boy. Lalaki ang anak nyo ni Naomi sa isinilang ko!” sabi nya sa kabilang linya.

“Hindi mo lang alam ang katuwaan namin ni Frank…”

Nag-usap kami ni Frank. Naihinga ko sa kanya ang problema ko.

“I can help you,” sabi nya.

“I have a friend who owns a salvaging company here in Singapore… He has the right equipment and the expertise…” sabi ni Frank.

Nasa barge ako na ginawa naming floating deckhouse habang nasa salvaging site kami. Sumama sa amin si Maricel at sem-break naman nila. Kararating lang ng ipinangako ni Frank na salvaging company na kaibigan nya. Dalawang araw na sila doon sa site. Kinunan nila ng video ang barko na nasa ilalim ng dagat.

Ang barko ay isang barkong pang-digma ng mga hapon noong World War II na lumubog sa Lingayen gulf sa kasagsagan ng bagyo at hindi sa gyera.

“May mga nagsasabi na may mga importanteng relic sa loob ng lumubog na barko na mga ninakaw ng mga hapones mula sa mga nasakop nitong mga bansa sa Indo-China area…” sabi ni Biboy.

“Kaya natin binili ang rights para mapalutang ang barko,” sabi pa ni Biboy,

“Tuusin mo Ted, baka bigla tayong maging multi-millionaires at magkaroon tayo ng sarili nating Salvaging Company…” sabi pa ni Biboy na yakap-yakap ang bote ng Black label na aming iniinom.

Lasing na ang asawa ni Maricel. Wala namang masama sa mangarap. Ang dalawang scrapper magiging multi-millionaires? Ah isang matayog na pantasya.

“Tulog na siya…” sabi sa akin ni Maricel. Madilim na sa laot. Hatinggabi na. Naka-ilaw ang tugboat at ang barge ng salvage crew. Bukas ay sisimulan na naming iangat ang barko. Hopefully ay maging successful ang aming efforts.

Si Frank na ang nangakong magbabayad sa salvaging company na ipinadala nya. Tulong daw nya ito sa akin. Ito raw ay dahil sa pagbibigay ko sa kanya ng tagapagmana.

Hinila ako ni Maricel sa aking kamarote matapos naming pagtulungang ihiga si Biboy sa kanilang kamarote.

“Matagal kitang na-miss…” bulong ni Maricel.

“Kumusta ang pag-aaral mo?” tanong ko habang mabilis kaming naghubad.

“Ok naman nag-I enjoy ako sa kurso ko…” sabi nya habang naka-uklo na sa paanan ko.

“Ano bang course mo?” tanong ko. Habang hinihimas ko ang ulo nya na subo-subo na ang b***t ko.

“Physical Therapy…” sabi nya.

Hindi na ako nagtanong. Alam ko magiging master siya sa kanyang kurso. Maigting na maigting na ang kahindigan ko sa pagpapasarap nya.

“Libog na libog na ako Maricel…” bulong ko.

“Palibugin mo rin ako para solve ang magdamag natin…” bulong nya.

Nagbaliktaran kami. Kinain ko siya habang nilalantakan nya ang pambarurot ko. Hinigop-higop ko ang tahong na nasa hiyas nya. Sinupsop naman nya ng sinupsop ang malaking talong ko.

Nang magsawa kami sa pagkain sa aming mga kaangkinan ay umibabaw siya. Isa siyang bihasang cowgirl sa ibabaw ko. Bawat imbay ng kanyang balakang ay nagpapasulak sa libog ko. Bawat kadyot ko paitaas ay nagpapabalong sa katas nya.

“Hayan na ako Ted…” anas nya.

“Ako man Cel…” ganting bulong ko.

Naghalo ang aming mga katas habang nananaginip si Biboy ng mga umuugang barko na pinalulutang nya.

“Ted…putcha… I was right!” Sigaw ni Biboy…” Nakalutang na ang barko. Tagumpay ang pagpapalutang na ginawa ng mga Singaporeans.

Binasagan namin ng champagne ang gilid ng barko.

“Tuusin mo kung magkano natin maibibenta tong gun turret na ito…” sabi ni Biboy. Napakamot ako ng ulo. Pero tama siya. Kapag na scrap ang barko ay milyon din ang kikitain namin. Tama lang na mabawi namin ang milyones na inilagay namin sa project na ito.

Dalawang linggo pa matapos ma-secured ang barko ay tumulak ng pabalik sa Singapore ang salvave crew na inarkila ni Frank para sa akin. Tinawagan ko siya at mataos na nagpasalamat.

“I have another good news for you my son-in law…” sabi ni Frank sa kabilang linya.

“Connie had really given birth to a twin. A boy when she called you first. And a girl after some hours…” sabi nyang tuwang-tuwa.

“When it could be okay for us to travel, we will visit you in Manila.” Pagtatapos nya. Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko. But masayang-masaya ako. At syempre, kapag masaya ka ay gusto mong ma-I share ang saya mo sa isang tao na mahalaga sa’yo.

Pinuntahan ko si Rona. Alam ko nangitim ako sa matagal na pag-stay ko sa dagat. Hindi tulad noon nasa opisina ako na amoy college boy ako.

Baligtad ang nangyari noong magka-amnesia si Rona. Kung noong una na magkita kami sa pabahay nung nagtitinda pa siya ng kung-anu-ano ay may simpatiya agad siya sa akin; sa pagkakataong ito ay pakiramdam ko ay inaalibadbaran siya sa akin.

May dala akong flowers at chocolates para sa kanya. Yun naman ang alam kong paborito nya. At hinahanap-hanap ko ang pagiging malambing nya sa akin. Na hindi na nya ginagawa ngayon.

“Marami na akong chocolates at mga bulaklak na araw-araw ay ipinadadala ni Abner. Nauumay na ako sa mga chocolates at mga bulaklak.“ sabi nya.

Kinakapa ko sa aking sarili kung paano dati ang ginawa kong pagpapaamo sa kanya. Para siyang biglang naging mailap sa akin. Hindi ko malaman kung paano ko siya liligawan muli.

“Alamin mo kung ano ang mga likes and dislikes nya..” payo sa akin ni Ging.

“Alam mo namang wala akong time na alamin ko yun. Nasa panahong kailangan kong mag-concentrate sa negosyo namin ni Biboy…” malungkot na sabi ko kay Ging.

“Yan ang mahirap. Kailangan paglaanan mo siya ng oras kung gusto mo talaga siya…” bulalas ni Ging.

“Hindi pa ba nagbabalik ang ala-ala nya?” tanong pa nito.

“Yun nga lang ang pag-asa ko na maging maganda ang kahahantungan ng love story namin…” himutok ko. Parang nauntog siya at nang makalog ang utak nya na-realiize nyang wala akong kwentang tao…” malungkot na wika ko.

“Cheer up! Kung kayo talaga kayo parin sa dulo…” sabi sa akin ni Ging.

“Inom tayo? May bagong busa akong hubad na mani…” sabi nyang nanghaharot ang mga mata.

Tinitigan ko siya.

“Maanghang ang mani?” tanong ko.

“Napakaanghang… uusok ang ilong mo sa anghang…” sabi nya.

Tagay kami. Isang whiskey ang nasa harap namin at isang platitong adobong hubad na mani.

“Akala ko ba maanghang itong mani?” tanong ko. Tumawa siya. Humagikgik at kumandong sa akin.

“Ang mani ko ang maanghang. Lagi itong nagsisiklab sa anghang sa bibig mo…” malanding sabi sa akin ng aking friend. Ang relationship namin ay yung tinatawag na especial friendship with benefits.

Pagkatapos kong pulutanin ang mani nya, alam na ang kasunod.

“Ted… we really hit the jackpot…”sigaw ni Biboy.

“Ano na naman ang nakita mo sa loob ng barko?” tanong ko.

“Look…” sabi nya na ipinakita sa akin ang isang maliit na imahen ng buddha.

“Paanong naging jackpot yan eh simpleng imahen na tisa yan o…tingnan mo nababakbak na ang tisa…” sabi ko.

“Antique sigurado ito Ted…” sabi ni Biboy.

“Antique ka pa dyan… sabi ko at pinukpok ko ng hawak kong kutsara ang imahen. Sa pagkamangha namin ay naputol ang ulo nito. At mula sa hollowed na interior ng imahen ay lumitaw ang mga dyamante na talagang laman nito.

Maiyak-iyak kami ni Biboy sa tuwa. Tama siya. Magiging multi-milyonaryo na kami.

Ipinaayos namin ang barko. Ginawa naming tourist attraction ito. Nagtayo kami ng tunay na Marine Salvage Company. Co-owners kami. Hating magkapatid sa natagpuan naming kayamanan sa barko. Hating magkapatid kami. Hindi nya alam ay pati kay Maricel hati kami.

“Bro, isn’t it time na mag settle down ka na?” tanong sa akin ni Biboy. Nasa private yacht namin kami. Mayroon kaming prospect na salvaging project na isang worldwar II na submarino na nasa karagatan ng Zamboanga.

“Yun nga…alam mo naman ang istorya namin ni Rona di ba?” sabi ko sa kanya.

“Si Rona pa rin ba ang nasa puso mo?” nagulat ako ng sumabad si Maricel.

“Mahal na mahal ko siya…” pag-amin ko.

“Mahal ka naman nya…” tanong ni Maricel.

“Dati yun nung hindi pa siya nagkaka-amnesia…” sabi ko naman.

“May nabasa akong teknik para ma-recall o maibalik ang isang bagay mula sa kahapon.” Sabi ni Maricel.

“Ang tawag dito ay re-capitulation…” dugtong pa nya.

“Paano yun?” tanong ko.

“Balikan mo sa ala-mo kung paano nagsimula yung isang bagay na gusto mong dugtungan. Alalahanin mo ang lahat ng feelings mo habang nangyayari ang mga bagay na iyon sa iyong kahapon. At kapain mo ang kahalagahan nito sa perspective ng iyong ngayon…” mahabang paliwanag ni Maricel.

Nagkatinginan kami ni Biboy.

“Kunan mo kami ng alak sa salon mommy,” sabi ni Biboy sa asawa.

“Mag-iinom na lang kami ni Ted…” sabi pa nito.

Kami naman ang nagkatitigan ni Maricel. Inilabas nya ang dila nya sa gilid ng kanyang bibig at nagmamadali na siyang bumaba sa lower deck ng yate para kumuha ng alak.

Himbing na himbing na si Biboy sa kanilang kamarote. Alam kong nananaginip na naman siya ng mga dyamante. Habang ang dyamante ni Maricel na nasa pagitan ng kanyang mga hita ay sinusungkal-sungkal ko at ang pambareta ko naman ay subo-subo nya.

Ilang sandali pa ay yumuyogyog na ang kamarote ko habang walang puknat kong binabareta ang hiyas ni Maricel. Dalawang paa nya ang naka-saklay sa balikat ko habang inuulos ko ang hiyas nya.

Habang naghihilik si Biboy ay humahalinghing naman si Maricel sa pagsapit nya ng paulit-ulit sa kanyang kasukdulan.

Yung sinasabi ni Maricel na re-capitulation ay masusi kong pinag-isipan. Saan nga ba kami nagsimula ni Rona?

Nag-umpisa iyon sa pagbenta nya sa akin ng isang pabango, ang “Inner Scent” perfume. Saka ko naalala ang pabango na ipinagbili nya sa akin bago kami nag-date sa sine na bonus nya sa akin.

“Kailangan kong maka-uwi sa Bulacan…” yun ang naisip ko. Susubukin kong gamitin ang pabango. Ibabalik ko ang bisa ng isang kahapon para maidugtong ko sa aking ngayon.

SUBAYBAYAN…

ANG PABANGO

c.2024 RV DOMINO All Rights Reserved