Chapter 4.2 Crush
1336 Words
The plaza is full of people karamihan ay kabataan. Siguro dahil bakasyon dito sila naglilibang. Muli kong nilingon ang munisipyo para tingnan ang disenyo noon. Maganda. Vintage at parang pinreserve ang tunay na disenyo.
The whole plaza looks vintage too. Sa kaliwang bahagi naman ay may maliit na parke nap uno rin ng mga kabataan. It's nice naman pal ana sumama ako dito.
Sa gilid ng court ay nakahilera ang street foods. Para akong nakakita ng liwanag doon. Ngayon nalang ulit ako nakakita at makakakain kung sakali.
"Street foods!" I exclaimed expressing my excitement.
"You eat that?" Damian asked. Nanliit naman ang mata akong tuming sa kaniya.
"You don't?" tanong ko pabalik. Mayaman siguro talaga ito? The side of his lips rose. Iyon na naman iyong tingin niya sa akin.
"I do. I didn't expect you... do too." Sagot niya sa akin pagkatapos.
I groaned playfully. Akala niya naman sa'kin? Na eexcite talaga ako habang iniisip na kumakain noon. Hinila ko na siya papunta doon dahil wala ata siyang balak lumakad at nakatingin lang sa sakin.
My smiles are all over. I saw the orange one, kwek kwek right? I didn't know I'd be this happy. Nasa Pilipinas na nga ako!
Hindi ko na halos napansin iyong kasama ko. I asked the vendor for a plastic cup and immediately got some kwek kwek, and such. I was about to get some sauce but my wristlet purse is getting in the way.
Hawak ko sa kaliwa ang cup at nasa kanang wrist iyong purse ko. Ngumuso ako at inilipat sa kanan itong cup.
"Let me," Damian said beside me. I innocently looked at him. He gets my cup and took out my purse on my wrist. "I'll hold this for you..." he then, slip my purse in his back pocket.
Nilagyan niya naman ng sauce iyong cup ko. Nakatingin lang ako sa ginawa at ginagawa niya. He's so serious while doing it. Sinulyapan ko pa iyong bulsa niya at nakitang nakalawit itong handle ng purse ko.
Ngumuso naman ako. Pinipigilan ang ngiti. I didn't expect him to be like this. Napapansin ang maliliit na bagay. He turned to me and I immediately withdrew my thoughts. Ibinigay niya sa akin iyong cup at kumuha nang sa kaniya. I saw him getting the kwekwek one. Hindi naman siya gumagamit ng cup. Diretso kain na siya.
"Namiss ko 'to!" hindi napipigilan kong sabi. He looked at me with amusement in his eyes. Nagmake face naman ako sa kaniya. Ano naman kasing nakakatuwa?
"You like to eat these?" tanong niya sa akin nang malunok niya iyong kinakain niya.
Bakit ang gwapo niya paring tingnan ngayon? I saw other girls looking at him. Pati nga lalaki e. Nababaliw na ata ako at sinasabi kong gwapo siya.
"I don't always eat these. Kapag lang may time at nakakalabas ako ng school noon dito, my friend introduced it to me..."
He looked at my back. His eyebrows furrowed. I saw his jaw moved. Napakunot na din ang noo ko. Saan ba siya nakatingin? I was about to look at my back when he says something.
"Why? You don't go out much?" his tone is a bit deeper and more serious. I looked at him. His lips are in a thin line. I blinked at him. I looked at my back and saw some guys looking in our direction. They smiled at me, bago ko pa matanto ay humarang na siya sa tinitingnan ko.
I licked my lips when I saw how his eyebrows are knotted. Parang nainis siya dahil lumingon pa ako. I swallowed and shrugged.
"I am not allowed to go out that much." Sagot ko nalang doon sa tanong niya.
His eyes stay on me. Parang may tinatanong at nakukuha niya sa mukha ko ang sagot. Nabaling lang sa iba ang tingin niya ng kumuha pa siya ng isang stick ng... wait, what is it called again...
"Is that isaw?" I asked him. Tumigil naman siya sa kalagitnaan ng kain. Susubo na dapat pero tumingin pa sa akin.
He nodded. "Hindi mo pa nasubukan?" umiling ako at nanatili ang tingin sa kinakain niya.
Nakita ko na iyan noon pero hindi ko nitry. Hindi kasi kumakain si Maeve ng ganyan kaya hindi ko rin nasubukan. I pursed my lips.
"Should I try it?" I asked, more so asking myself.
"Do you want to?" balik niyang tanong sa akin. Parang hindi niya ipapakain sa sakin kung ayaw ko talaga. I tilted my head. I looked at the isaw and him.
I saw him smiled and tried so hard to suppress it. Sinimangutan ko siya.
Inilapit niya sakin ang hawak na stick. Nagulat ako doon. Hindi ko naman pinepertain na iyong hawak niya ang gusto kong kainin pero, kinakabahan na naman ako!
Nasosobrahan ata ako sa kape at laging bumibilis t***k ng puso ko.
I hold his hand, the one holding the stick at inilapit iyon sa bibig ko. I tried so hard not to tremble. Nang nahawakan ang kamay niya ay hindi ko na malaman saan mag cconcentrate! Sa kakainin o sa kamay niya!
Bakit ba hindi ko nalang kinuha iyong stick! Pinagmasdan niya ako habang ngumunguya. Parang tinatanya kung ano magiging reaksyon ko.
"It tastes... fine," I said as I swallowed. It is not bad as how I imagine it to be.
He chuckled at me. Saan ba ang nakakatawa? Inilahad niya ulit sa akin iyong stick pero umiling na ako. Mas lalo kong narinig iyong tawa niya. Well... okay naman talaga iyong lasa pero hindi ko lang talaga type!
He eats the rest of isaw in the stick. Tapos na akong kumain kaya hinihintay ko nalang siya. "Let's buy water..." I said softly and in a lower voice.
Tumingin naman siya sa akin. Iyon na naman iyong tingin niya. Parang sinusuri ako. He nodded after. Hinugot ko iyong purse ko sa bulsa niya agad na naglabas ng pera. Inabot ko iyon sa tindera.
Lumingon ako kay Damian at nakatingin parin siya sa akin. "Uunahan mo na naman ako," sabi ko kahit wala naman siyang sinabi. Nilagay ko na ulit sa wrist ko iyong purse.
"Let's buy your water..." he said while smiling.
Nakahanap kami ng mineral water sa isang convenience store doon. I've decided to stay there in a bit. Malamig kasi dito sa loob. I feel sweaty all over so I decided to sit down there.
Tumabi siya sa akin sa kaliwa at humarap sa direksyon ko. I didn't do the same. Nakatingin lang ako sa labas at pinagmamasdan ang mga tao doon na parang nakaka aliw sila. I wiped the sweat on my forehead. Inilagay ko rin iyong buhok ko sa kanang balikat.
Dapat talaga nagpusod ako!
Napatingin ako sa kanya ng kunin niya ang kamay ko at may inilagay na panyo. Tumitig ako sa kamay ko at bumalik sa kaniya. "No, it's fine..." natarantang sabi ko.
Nagtaas siya ng kilay at parang natutuwa na naman. "Gusto mo ako magpunas?"
Agad kong hinablot iyong panyo niya at nagpunas ng noo. Pati leeg narin. Nilahat ko na at baka totohanin niya iyong sinabi niya. I heard his faint chuckles. Hindi ko alam kung nagmamabait ba ito o ano. Hindi naman siya ganito noong una naming kita!
"Pa good shot ata 'to." Bulong ko sa sarili. Hindi na alam ang iisipin o magiisip pa ba.
"Slight." He whispered near me. Kusa naman akong umatras pakanan dahil sa lapit niya at dahil narin sa gulat ko. Hihimatayin ako!
Hindi na naman ako nagsasalita kahit gaano pa kahina! Kahapon niya pa 'ko naririnig! Sinimangutan ko siya pero nakangiti lang siya sa akin. He looks mature and so good looking in his serious and masungit mode and now he's smiling, hindi ko na alam!
Bakit ko ba siya pinupuri? Hindi kami close! Isa pa, oo nga at masungit siya kaya dapat hindi ako natutuwa sa kaniya ngayon. Hindi ko na talaga maintindihan.
I rerecognize ko palang yung maliit na ideya sa isip ko kinikilabutan na 'ko. Hindi pwede! Naloloka ako!
Crush ko na ata siya?
- Writer
