His Maltreated Wife

Chapter 10 "Condo"

Airen's POV

"Cloud, are you ready?" I asked my son. Busy ito sa paglalaro. Tumango ito bilang tugon. "Mom, are we doing to playground po ba?" He asked. "Of course. Why baby? Do want to play outside?"

"Ahm... I really missed playing in the play ground mommy." He replied habang patuloy pa rin sa paglalaro. Marahil na miss nga nitong makapaglaro sa mga kapwa niya bata. "Once we go home you can play outside." Sagot ko naman habang patuloy lang sa aayos ng mga damit.

"Mom, I don't want to go home pa po." He looked at me with a fear expression. Kaya tumigil ako sa pagliligpit at marahang tumango sa kanya. I hugged him so tight. "Honey. I'll know that it was mommy fault. You experience this because of mommy's wrong decision. I'm really son. But don't be angered to your dad. No matter what happens, still he is your father." I whispered while hugging him.

"But. Daddy's hurting us, mommy. He wants us to die, mommy." He yelled while crying. "Ssshhh... Dont say that, honey. I'll know how really hurt to you right now but keep this in your mind, son. Ayaw kong magtanim ka ng sama ng loob sa daddy mo. Forgiveness the key on moving forward. We cannot really move on or moving forward if we didn't forgive."

That's the reason why I'm still moving forward day by day.. Forgiving Cluan most of time is quite different. Kailangan talagang pauli-ulit ko s'yang patawarin para lamang magpatuloy na lumaban. Sounds ridiculous dahil sino nga bang tao ang paulit-ulit magpapatawad sa kabila ng naranasan niya sa taong iyon?

Marami na akong sinakripisyo pero hindi ko isusuko ang pagiging mapagpatawad. Hangga't kaya magpapatuloy. Hangga't humihinga ay magpapatawad. Pinili ko ang mabuhay sa ganitong situwasyon at kalapit ng mabuhay sa ganitong situwasyon ay ang pagpapatawad sa lahat ng oras. Kahit pa said na said ka na sa sakit. Just endure the and have a forgiving heart. Because that's a human can do. To love unconditionally and forgive continuously.

"Stop crying sweetheart. Hindi tayo uuwi sa bahay." I said it ito him. Kaya mula sa pagkakayakap ay tumingin ito sa'kin. "Really? We didn't go home?" I asked him with a nodded. "So where we stay po if we didn't go home?" He asked me again. "In tita Aida's condo po." I answered him and tap his head. "Talaga po?"

"Of course. Wipe out your tears now. Manong Leonardo will be here soon. Gusto mo ba magsumbong si manong Leonardo kay tita Aida na umiyak ka?" Kaunting pananakot kong tanong sa kanya. He wipes his tears away at ngumiti sa'kin.

Hindi ko pwedeng pilitin ang anak kong umuwi. Ngayon pa't sariwa sa ala-ala niya ang lahat. Ayaw kong mas lalong malugmok sa kalungkutan at pagdurusa ang anak ko.

Ayaw kong mas lalo pang nadagdagan ang galit at takot nito sa kanyang ama. This time hahayaan ko munang kusang humilon ang mga pangyayaring iyon sa puso't isipan ng anak ko. I will let my son experience happiness kahit nasa gitna kami ng pagdurusa.

"Don't cry okay? Mommy will fix something sa nurse station. Wait for manong Leonardo here, okay?" He nodded at me kaya lumabas naman ako sa kuwarto para pumunta nurse's station.

Pagdating sa nurse's station. "Ah. Miss from room 309 po ako. Can I ask if may billings pa ba hindi nababayaran?" Tanong ko sa mismong nurse na nasa center table. "309 po? Sige po. I check lang po sandali ma'am. Give me a one minute po. Please, have sit po sa upuan ma'am." Sabi naman ito. "No it's okay." Maikling sagot ko.

"Okay ma'am. Wait lang po ha." She replied and smile at her. Mga ilang segundo din kong nag-antay. "Ma'am from 309 po kayo, right? Ayon po dito you didn't have to pay na po. Bayad na po lahat ng hospital bills niyo. Binayaran na po ni ma'am Aida lahat." Sabi nito sa'kin kaya tumango lang ako at nagpasalamat.

Pagpasok ko ng kuwarto ay siya namang kararating lang ni manong Leonardo. "Good afternoon po madam. Ihahatid ko na po kayo." Aniya kaya kinuha ko na ang shoulder bag ko. "Manong paki dala na lang po ito sa kotse." Nguso ko doon sa paper bag na dalawa. Kinuha naman ito ni manong at binitbit paalis.

"Excuse me po ma'am." Sabi ng nurse na lalaki at May dala-dala ito wheelchair. "No thank you kuya. Kaya ko na pong maglakad kahit papaano." Sagot ko dahil sa totoo lang ilang akong umupo sa wheelchair.

"Pasensya na po ma'am. Policy po kasi ng ospital po." Pagpapaumanhin nito. "Ay sige po." Sagot ko lang since no choice naman ako. "Cloud, can you hold mommy's han, please?" Tumango naman ang anak ko kaya lumabas na din kami.

Pagdating sa mismong parking lot ng hospital tumayo na ako at dahan-dahang naglakad. "Kaya niyo po ba madam?" Tanong ni manong Leonardo sa'kin. "Maka madam ka naman manong. Airen na lang po. Don't worry kaya ko po. Paki alalayan na lang po si Cloud." Sagot ko kay manong Leonardo.

Nang makaupo ng maayos ay yumakap sa'kin si Cloud. "I love you, mommy." He said in sweetest voice. Ang cute talaga ng anak ko. "Tara na po manong." At pinaandar na ni manong ang makina ng sasakyan.

Habang nasa biyahe. "Mom, can you please buy me a McDonald's fries, po?" He pleased to me. Natawa naman ako dahil nanunuod kasi ng mukhang ng McDonald's at fries pa yung mismong kinakain nung nasa video na pinapanuod niya. "Okay, honey." I replied and smile at him.

Sa drive thru na lang kami umorder. Since kailangan ko pang ipahinga ng maayos ng paa ko. "Ahmm. I want a large fries po, and hamburger po." My son's politely order his want. Napangiti ako sa sinabi ng anak ko. "What about you, mom?" He asked me. Umiling ako dahil hindi pa ako nagugutom.

"Are you okay, mom?" He worriedly asked. "Of course. I'm sorry son. Hindi lang talaga nagugutom si mommy." Kita ko namang nanlumo ito sa sagot ko. "What else you gonna order son? Sure ka bang fries and hamburger lang?" Umiling ito at yumakap sa'kin.

"What else ma'am?" Tanong nung babae sa'kin. "Wala na po. Here's the payment keep the change na lang po." Sabi sabay ngiti sa babae. "Okay ma'am. One large fries and hamburger pa wait lang po." Tumango lang ako ay niyakap pabalik ang anak ko.

"Thank you for coming to McDonald's ma'am. Enjoy your meals at ingat po." Ani ng babae kaya kinuha ko ang order namin at sinara ang bintana ng kotse. "Honey, here your order oh. You may eat na bago pa lumamig." I said to him pero mukhang nagtatampo ito.

"Manong Leonardo." Tumingin ito sa rear view mirror senyales na alam niya ang tinutukoy ko. Pinagmamasdan ko lang ang anak ko habang naka kayo ito sa'kin.

Ilang minuto lang ang nakalipas ng makarating kami sa condo building. Bumaba kami sa mismong playground nila dito. "Mom?" Tila ba naguguluhang tawag sa'kin ni Cloud. "Come here, son. Play with them." Naka ngiti kong sabi kay Cloud.

Nung una dahan-dahan pa ito lumabas at lumapit sa'kin. "Hey. Don't be shy." Sabi sabay umupo para maging kapantay ito. "Play with them then after you played let's eat your food. Okay ba iyon?" Hindi ito sumagot sa halip ay yumakap lang sa'kin.

Saktong may dumaang nagtitinda ng ice cream. Medyo pinasusyal na nagtitinda ng ice cream. Kaya lahat ng batang nasa slide at swing ay tumakbo sa kararating lang na nagtitinda. Pansin kong bumitaw ng pagkakayakap sa'kin ang anak ko at naka tingin sa mga batang bumibili ng ice cream. "You want some?" I asked him. Hindi ito tumingin sa'kin sa halip ay tumango lang ito sa tanong ko.

"Let's go then. Mommy will buy ice cream for my baby." I added at hinawakan siya sa kamay. "Mommy." He started. "Yes, sweetheart?" I replied. "I love you, mommy." He makes my heart melted talaga while saying those words. He never fail me to smile every time he says it. My Cloud. I'm so happy being his mother.

Habang nakapila kami a little girl grab my son's lower t-shirt. She smile in us. "Do you like ice cream?" She asked my son pero imbes na sumagot ang anak ko ay yumakap ito sa'kin. "Do you like ice cream too?" I asked her back since mahiya talaga ang anak ko.

"Ahmm... I love ice cream po." Sagot niya sabay ngiti ng sobra. She's beautiful. Tingin ko may foreign blood ito dahil na din sa asul na mga mata nito na mas nagpaganda sa kanya. Mala celebrity's daughter ang itsura nito.

"Where's your mom? Did she know na andito ka?" I asked her sabay lingon sa paligid. Karamihan kasi ng mga batang nakapila ay kasama yung mga yaya or babysitter nila.

"She didn't. My mom. I saw her crying." She casually said but at same time I feel the pain when she said it. Marahil hindi pa nito masyadong maintindihan ang mga nangyayari.

"I'll treat you. Can you please hold my hand?" I asked her akala ko ay tatanggi pa ito. She smiled at me as I hold her right hand.

Pagkatapos naming bumili ng ice cream ay hawak ko siyang pareho papasok ng main entrance ng condo building. "Thank you for treating me." She said and kissed me on my left cheek. Ang cute!

"Wait!" Sigaw ko sa kanya dahil hindi ko lang naman nalaman ang pangalan niya. She adorable and cute. "Mommy?" Cloud called my me. "Yes, what is it baby?" I replied habang nakatitig lang sa babaeng babae na tumatakbo layo sa amin. "She's cute." He shortly said kaya napalingon ako sa kanya.

He's not usually say that word lalo sa babae. Well he is too young for this but I didn't expect it from him. My son. I tapped his head at smile at him. "Let's go?" I offered my left hand again. He grabbed it and smile at me back.

Pagdating sa mismong floor kung saan yung condo unit ni ate Aida ay nakita ko si manong Leonardo kaya hindi ako mahirapan pang maghanap. Akmang lalabas na sana kami ng elevator ng anak ko ng may biglang pumasok kaya napa-urong kaming pareho. Mabihis kong naalalayan ang anak ko na muntik ng matumba.

"Sorry. I'm sorry sorry." A manly voice said. Kaya napalingon ako sa kanya. "It's okay." Sagot ko naman at mabilis na binuhat ang anak ko palabas ng elevator. Bago tuluyang sumara ang pinto ng elevator ay nagkatinginan pa kami nito pero mabilis pa sa kidlat akong umiwas. Mahirap na baka ma-issue pa.

"Pasensya na po madam kung hindi ko na kayo nasundo pa sa baba." Sabi naman ni manong. "Ano ka ba manong. Okay lang po iyon." Sagot ko naman sa kanya. "Ipinabibigay po ni madam Aida." Sabay abot sa'kin ng maliit na papel. Binuksan ko naman ito at binasa.

"Treat my condo as your own home, Airen. Don't worry sa gastusin. Sagot ko lahat and say hi me to baby Cloud. Enjoy resting to the both of you." Natawa ko sa nakalagay sa sulat. "Mauna na po ako, madam." Pagpapaalam ni manong Leonardo.

"Thank you po manong." Sabi ko naman kaya umalis na ito. Pagkaalis nito ay siya namang pindot ko sa passcode ng pinto. Medyo nalito pa ako dahil bago sa'kin yung mga ganitong uri ng pinto. Iba talaga kapag mayayaman.

"Wow!" Manghang sambit ng anak ko pagkapasok na pagkapasok namin sa loob. "Mommy ang ganda dito." Muli n'yang sabi with matching pakpak pa a. Cute talaga ng anak ko. "Do you like it here?" I ask him. Tumango lang ito.

Maybe for now this is the best way. New place to heal the pain. Kahit na dalian lang. Kailangang magpalakas para lumaban muli. Nakakapagod lumaban pero hindi naman ibig sabihin ng pag alis naming mag-ina ay sumuko na kami. Kailangan kong magpahinga at lumaban muli para sa anak ko.

This time hindi ko hahayaang madamay pang muli ang anak ko. Marahil sa lugar na ito ay kahit papaano ay mararanasan naming mag-ina ang tunay na kapayapaan.

"Thank you, ate Aida."