Ruthless Deception

Chapter 8

Nagtagis ang panga niya sa kaniyang nabalita. Tahimik niya nilapag ang phone niya sa lamesa at dumating na yung order namin. Para akong nasa langit kung makangiti dahil sa nalaman. Natutuwa ako dahil wala pa siya alam na ako yung pumatay sa kaniyang kapatid. Kung paano ko hinila ang gatilyo para pasabugin ang bungo niya. I gaze at his sky blue eyes. Naalala ko ang mata ni Chloe. Yung punong-puno na takot at pagsisisi sa kaniyang mata.

"Let's eat, Lynch," I said, giggling.

He huffed. "Okay."

I took the fork and twisted it on the pasta. I clicked my fingers and motioned the waiter to fill up my goblet. Red wine really change my mood in instant, though. Sinubo ko yung pagkain at hindi natanggal ang ngisi sa labi ko.

"What happened? Pwede ko ba malaman?"

He halted munching his food and wiped his mouth with table napkins. I'm giving him my taunting smile. Ang saya na paglaruin siya nang ganito. Ang sarap sa pakiramdam talaga na maging manhid at mawalan ng pakielam sa damdamin ng ibang tao.

"It was nothing. Ubusin na natin ito."

I protruded my lips. "Akala ko ba kikilalanin natin ang isa't-isa? Dahil magiging asawa kita, dapat may alam din ako sa'yo..."

"Alright. Ano gusto mo malaman?"

I smiled. "Bakit nagbago yung mood mo nung may tumawag sa'yo? Pwede mo ba i-share sa akin?"

"Fine. Wala pa ako nasasabihan nito sa ibang tao at sa'yo lang. I want to be transparent when it comes to you, Gwen. I meant it."

Aw, ang sweet naman ng fiance ko. Binibigyan niya ako ng impormasyon sa mga plano niya. I chuckled inwardly. Nakaabang lang ako sa ku-kwento niya. I want to know his point of view. Kung ano ang naramdaman niya na malaman na patay na ang kapatid niya na babae. Dapat naman talaga mamatay ang mga kabit. Dahil mapanira sila ng relasyon. Mga malalandi! Kainis!

"I'm listening..." I said. Tinungga ko na yung red wine at sobrang tamis. Kapag matanda na ang red wine ay sobrang sarap talaga.

"I have a sister. She's intelligent and beautiful. Napakabait siya sa ibang tao. She's selfless..." he started.

I arched my brow. Hindi ko ata gusto ang paraan na pagkakadescribe niya sa kapatid niya. Mukhang malayo, ah. Hindi niya ba alam na malandi yung kapatid niya? What a shame. He should know that!

"Mas maganda pa ba siya sa akin?"

He licked his lips. "Both of you are beautiful in my eyes."

Fine. I will let it pass. 'Di na ako nagsalita at hinayaan nalang siya nagkwento. Kumakain ako ng garlic bread.

"We're so close... hindi talaga kami napaghihiwalay ni Mom. I remember being so strict when it comes to her suitors. I mean, I understand since she's a pretty girl. I will always protect her," he continued. Biglang nagbago yung ekspresyon ng mukha niya. "One day... she once told me about the guy who caught her attention. Inamin niya sa akin na mahal na mahal niya raw 'yon."

Humigpit ang pagkakahawak ko sa kubyertos. Gusto ko siya singhalan na inagaw niya yung boyfriend ko. Pero nanahimik nalang ako at hinayaan siya na magkwento.

"Did she told you about the guy she love?" I inquired.

He nodded his head. "Actually we already met. We're business partners. I like Joshua Baustista for her, Gwen."

Ha! Joshua? He used to be my boyfriend but your little sister took him away from me. Nang dahil sa kaniya ay nawala na yung pagmamahal niya sa akin. I can't imagine that he chose the girl whom he met in just 3 weeks? Ano naman ang 2 years na pinagsamahan namin? Parang basura nalang na tinapon.

"I see..." I trailed off. "Naging boyfriend ba niya si Joshua?"

"Yup. Pumunta sila sa bahay at pinakilala ni Chloe si Joshua sa amin. Masaya kami na may pinakilala siya na matino na lalaki."

I clenched my teeth. "Where is Chloe? I want to meet her."

"She's gone. I want to know who killed her. I want justice for my sister. She was left naked in the midst of forest. There's no clue from the killer," he said. He hurled a heavy breath and brush his disheveled hair. "I hired two detective to find the killer. The first one told me that he already has the true. Sinusundan niya nalang daw. But he get killed. Then the other one told me that the killer is part of the underground place, we've made a move to find her. But he get killed too."

I chewed my lips. "Hmm... that killer is smart."

"Pagbibigyan ko muna ang killer na 'yon. Once I know who the killer is... he'll taste my wrath," malamig na usal nito.

"Goodluck with that, Lynch..."

Inubos ko na yung garlic bread at pinarefill ko ulit yung goblet. Bigla kasi ako nauuhaw dahil sa mga kinukwento ni Lynch. Nakumpirma ko nga na nagbabayad siya ng tao para hanapin ako. Sayang lang ang binabayad niya sa mga tao na 'yon dahil hindi magagaling.

"What's your plan? Maghahanap ka ulit ng detective?" I asked.

Ayaw ko na mahalata ako. Gusto ko lang dahan-dahan na malaman ang masama niyang plano para sa akin. Para naman maging handa na ako. At nangako sa akin si Lourd na tutulungan niya ako na pahirapan si Lynch na mahanap ang katauhan ko. Gagawin ko ang lahat para hindi mabigyan ng hustisya si Chloe. Hindi deserve ng kabit na magkaroon ng hustiya. It will never be.

"Maybe... but I need an assassin for that." his sky blue eyes is piercing through me. Masyado seryoso ito at parang inuusisa niya ako. Inayos ko yung posture ko para hindi niya ako mahalata. Hindi rin naman nagtagal ay ngumiti siya. "How about you? I want to know you."

"Ano ba gusto mo malaman sa akin?" I asked.

"Anything. I'm always interested when it comes to you. Let's start with your family, Gwen," he responded.

I gulped. "My family? Alright. They treat me like a s**t. That's the truth."

Kumunot noo niya tila nagtataka sa sinabi ko. Ayaw ko naman maging plastik sa harap ni Lynch. Kahit papaano ay sasabihin ko yung totoo sa kaniya ang damdamin ko tungkol sa magulang ko.

"Why? Bakit gano'n trato nila sa'yo? I'm really curious. That day is the first time I saw you cried. Nanibago kasi ako dahil matapang ang awra mo."

"I'm just a human too... I can feel the pain too." I was looking at him. Nawala na yung mapaglaro na ngiti sa labi ko. Talagang nababago ang mood ko kapag pinag-uusapan ko yung magulang ko. "But still... I want to help my parents despite the fact that they treated me like a piece of shit."

Mabilis ko ininom yung red wine dahil bumabalik nanaman yung sakit sa dibdib ko. f**k! Mapait talaga ang nangyari sa nakaraan ko kaya ganito ako ngayon. Acting like a strong woman is my defense mechanism. Dapat hindi ko pinapakita ang pagiging mahina ko. They're going to use it against you.

I c****d my head to the side and let my eyes wander around the restaurant itself. Trying to calm myself in front of him before I broke down. Until I faced him with a taunting smirk.

"I strive harder to aim my goals in life without asking for their help. I made my name without them," I said, confidently.

He bit his bottom lips. "I'm proud of you, Gwen. Hindi kita binobola pero proud ako. Sana nakilala kita nuon pa man."

"Tinadhana talaga tayo na magkita ngayon."

Pagkatapos namin kumain sa italian restaurant ay nasa loob na ako ng sasakyan niya. Busog na rin ako at nakilala ko si Lynch kahit nabasa ko yung information na binigay sa akin ni Lourd. Accurate talaga yung mga nakukuha ni Lourd.

Tinanggal ko na yung seatbelt at akma na bababa na ako nang hawakan niya yung kamay ko. Napaangat ang tingin ko habang kunot-noo ko siya tinitingnan. Umalon ang adams apple sa kaniyang lalamunan habang tinitingnan niya ako.

"Let me open the door for you please," he said, softly.

"Fine..." I replied. "Make it fast. I'm already sleepy."

He smiled in victory. Mabilis niya ginawa ang sinabi ko. He jogged to the shotgun seat and opened the door for me. Nilahad niya yung kamay niya sa harapan ko at tinanggap ko naman 'yon. Pagbibigyan ko muna siya ngayon.

"Thank you, sweetheart," he whispered. He leaned in and I could feel his hot breath fanning against my ear. "Good night. Sleep tight."

Napalunok ako. Humiwalay na ako sa kaniya at diretsyo ang pasok ko sa condominium. Ayaw ko na siya lingunin dahil biglang kumabog ang dibdib ko sa paraan nang pagbulong niya. Parang inaakit niya ako! Hays!

Nakahalukipkip ako habang hinihintay ang elevator at mabuti nalang ay bumukas na iyon. Pumasok na ako sa loob at may sumunod na babae. Ngumiti siya sa akin pero blanko lamang ang ekspresyon ng mukha ko. We're not that even close so I wouldn't dare to smile at her. Duh.

Nakatitig ako sa numero na lumalabas sa taas. Napapansin ko yung tingin sa akin ng babae. Kung pwede ko lang patulugin siya rito sa elevator ay nagawa ko na. Lalo na't ayaw ko sa lahat ay tinititigan ako. Kaya sinalubong ko yung tingin niya. Tinapatan ko iyon ng malamig na tingin.

"Stop looking at me," I declared.

"I want you to be my friend..."

I raised my eyebrow. "I don't need a new friend. I have already."

"I'm alone. You look friendly to me..."

"I don't care." I rolled my eyes. And thank heavens when I heard my elevator dinged. Lumabas na ako at bago ko siya iwanan ay nagbitiw ako ng salita. "And I'm not friendly."

"You'll be my friend soon," she said, smiling.

Nagsalubong ang kilay ko pero sumarado na yung pintuan ng elevator. Nagkibit balikat nalang ako. Napakaweird naman no'n. Naglakad nalang ako papunta sa condo unit ko at pumasok na. Naglalaro sa isipan ko yung sinabi ng babae sa utak ko. That's odd.

Several days had passed and I'm here at my clinic. I wore my eye glasses and sat down. Kailangan na ako rito sa ospital dahil karamihan sa mga mayayaman ay gusto nila na ako magpaanak. Marami rin ako naging pasyente kanina at may dalawa ako pinaanak. Nakakapagod. Halos wala na ako enerhiya nang makaupo ako sa swivel chair ko.

May kumatok sa pintuan ko at bumungad doon si Jenna. Ngumisi siya sa akin. She's my assistant here in my clinic.

"Someone is looking for you," she said.

"Name?" tinanggal ko na yung salamin ko at nilapag na sa desk. Nilalaro ko yung labi ko habang hinihintay siya magsalita.

"Lynch Scott."

I clicked my tongue and nodded at her. She already knew that already. Napapaisip ako kung ano ang ginagawa niya rito?

Bumalik ako sa reyalidad nang makita ko siya pumasok sa opisina ko at napatingin ako sa dala niyang bulaklak. Nanatili ko nilalaro yung labi ko. Ngumiti siya sa akin at pinakita niya sa akin ang isang tangkay ng rosas. Nilahad niya iyon sa harapan ko at matagal ko iyon tinititigan.

"I hate flowers, Lynch," I said. Tinigil ko na ang paglalaro sa labi ko. "I'm not most girls."

"Kaya ayun ang nagustuhan ko sa'yo. You're unique and bold."

I pursed my lips. Bumuntong hininga ako at hindi na nakipag-away pa. Pagod pa naman ako. Kinuha ko na yung rosas at matagal iyon tinititigan. Naalala ko ay ito ang binibigay sa akin ni Joshua nung nililigawan niya ako. Naalala ko kung paano kiligin sa tuwing binibigyan ng mga bulaklak at palaging rosas 'yon. Napalunok ako at iniling nalang ang ulo ko. Dapat ko na iyon kalimutan dahil parte na iyon ng nakaraan. Ayaw ko na lahat iyon maalala.

"Do you like it?" he asked.

"Too common," I replied. Tinapon ko 'yon sa trash bin at hinarap siya. Umuwang ang labi niya. "If you want to court me... at least try to be unique."

"Unique?" he reiterated. "Okay. You're not really a most girls. But I like it, Gwen. You're really different and that fascinates me."

I smirked. "Like what you've said... unique and bold. That's what I am. How can you court a unique woman in a different way?"

"We'll date tomorrow again."

My eyebrow c****d up. "I said I hate the mediocre one. Sawa na ako na dine-date ako sa mga mahahalin na restaurants."

Mas lalo siya napangisi. Pinatong niya ang dalawang kamay sa lamesa ko at nilapit niya yung mukha niya sa akin. Hindi ako nagpatinag at hindi rin pumipikit. Nakataas nuo ko sinasalubong ang mapang-akit niyang mala-langit na mata.

"Who says that I'm going to bring you in the restaurants? I didn't, right?" he said, smirking. "I'll surprise you."

"Okay, then. That should be different. Surprise me..."