Ruthless Deception

Chapter 14

Kasama ko na ngayon si Lourd papunta sa underground. Mukhang ito na magiging routine namin dalawa dahil palagi na ako pupuntahan ni Lynch. Kasi akala niya ay doon na palagi ang diretsyo ko. Kapagkuwan ay pumasok na kami dalawa sa loob. As usual ay may kaniya-kaniyang mundo ang mga tao rito. Lahat nang nakakasalubong namin na tao rito ay may mga mabibigat na nagawa. Hanggang sa namataan namin si Roberto na naninigarilyo sa harapan ng weapon shop niya.

"He was please that we delivered it subtly to his customer," Lourd began. Huminto muna kami 'di naman kalayuan sa weapon shop ni Roberto. Pinagmamasdan ko lang siya at hindi naman niya kami mapapansin dahil marami naman tao na naglalakad. Nakita ko sa gilid ng mata ko na pinupunasan ni Lourd yung salamin niya. "He just call me this morning and he just want to hire us."

I smirked. "As his employees?"

"Yeah... some of his employees are not that trustworthy. He just want to make sure that we're not going to do anything behind his back."

"He shouldn't have hired a people like us here in underground. Such a stupid man."

A manly chuckle came out from his throat. "Chill. We just have to earn his trust and we're going to save those women under Joseph's hands."

"I know..." I sighed. Hangga't maari ay 'di na maalis sa isip ko yung ginagawa ni Joseph sa mga bata na babae. Ayaw ko alamin kung ano dinanas nila. "Let's start. Let's earn his trust."

"Okay. He must be waiting for our arrival."

Sabay na kami naglakad ni Lourd papunta sa weapon shop ni Roberto. Napahinto siya ng pagsisigarilyo nang dumating kami sa harapan niya. Tipid ako ngumiti at si Lourd na mismo ang lumapit sa kaniya.

"We're now here..." ani Lourd. Nilingon pa ako bahagya ni Lourd at pasimple niya ako kinindatan. "Anyways... ano nga pala papagawa mo sa amin?"

"I want you to organize the guns at the warehouse," Roberto said. Ngayon naman ako ang tiningnan niya. "You said her name is Cypher, right?"

"Yes... and I'm Sawyer."

Pinagkrus ni Roberto yung kamay niya at pabalik-balik ang tingin niya sa amin dalawa. "Can you tell me what are your records? An ordinary people wouldn't get inside the underground and I know you're aware of that."

"We can give you our papers if you want to," I suggested. Madali naman gawan ng paraan 'yan. Lalo na magaling si Lourd sa pagpeke ng tauhan ng isang tao. "Kailan mo ba gusto ibigay sa'yo ang information namin?"

"As soon as possible. I need to know my employees properly. So I know how will I kill them once they betray me," Roberto added. 

"We understand, Mr. del Vera," ani Lourd. "Simulan na po namin ang trabaho namin."

"Okay... I want you to fix all the important stuff at the warehouse. And Cypher will stay in this shop to watch out."

Pumasok na ako sa loob at pumwesto na sa counter. Napatingin ako sa baril na nasa harapan ko. Naalala ko nanaman yung panahon na bumili ako ng baril. Yung ginamit ko kay Chloe dahil sa sobrang galit ko. Hanggang sa pumapasok na ang mga customer para tumingin ng mga baril. Hindi lang naman ako ng empleyado ni Roberto dahil may isang babae pa sa isang counter. Tahimik lang naman siya and she's minding her own business.

Napansin ko na may pumasok na isang matangkad na lalaki. Nanliit ang mata ko dahil parang may kakaiba sa kaniya. Lumapit siya sa akin at hinihintay ko siya magsalita.

"What kind of gun do you want to buy?" I asked.

"Oh, I'm not looking for a gun. I am looking for a bullet," he replied. Then he offered me his hand and I just stared at his hand blankly. "I'm Adrian..."

"So, what kind of bullet you're looking for?" hindi ko pinansin ang pagpapakilala niya. Nilabas ko yung isang drawer na naglalaman ng mga bala. Pinatong ko 'yun lahat sa harapan niya. "Choose..."

Umangat ang gilid ng labi niya. "Feisty..."

"Don't make me repeat my words, Adrian," I said, firmly. Maiksi lang talaga ang pasensiya ko. Ayaw ko sa lahat na ganito. 

"Chill, miss..." humalakhak siya. Tapos may kinapkap siya sa bulsa niy at nilapag niya 'yun sa harapan ko. Matagal ako napatitig sa bala na 'yun. "I am looking for a bullet like that."

Kinuha ko 'yun at matagal na tinititigan. Medyo pamilyar lang sa akin dahil palagi ako nakakahawa ng baril. Pero yung klase na bala na dinala niya parang nagamit na. Medyo yupi na 'yun at napansin ko na matagal ako tinititigan.

"That's a 38-caliber revolver," I commented. Yumuko ako para kumuha ng isang box ng bala na hinahanap niya at nialapag ko na 'yun sa harapan niya. "That would be 2 thousand, Adrian."

"You already recognize the bullet, huh?"

I fought the urge not to roll my eyes at him. "Obviously I'm working in the weapon shop."

"So straight forward."

"I really am. Are you buying it or not?"

"I'll take it." kinuha niya na 'yun at binayaran niya na ako ng pera. "See you again next time."

"I hope not..." I murmured.

He gave me his smug smirk before he went out from the store. There's something about that man and I couldn't even understand what I felt a while ago. Natauhan nalang ako na may isang customer na nasa harapan ko. Huminga ako ng malalim at ginawa ko na yung dapat kong gawin. 

After working in the weapon shop, it was so tiring standing all day and selling the guns for the people. I didn't know that it was very hard to be a sales lady. Nandito kami ngayon sa crib ni Lourd at nakaupo ako sa upuan. Napapalibutan kami ng computer ni Lourd. Nasa kusina lang saglit si Lourd dahil magluluto lang daw siya ng hapunan para sa amin dalawa. May mga papel na nakadikit sa pader ng crib ni Lourd. Para siyang code at hindi ko maintindihan 'yun.

Nagvibrate yung phone ko at nakita ko yung pangalan ni Lynch. Napalunok ako habang narerealize baka nandoon siya sa hospital ngayon. Ang hirap talaga ng sitwasyon ko ngayon. s**t! Mabilis ko naman sinagot yung tawag ni Lynch habang nagluluto pa si Lourd.

"Hi, sweetheart," he greeted. Sumandal ako sa inuupuan ko habang pinaglalaruan yung labi ko. "I miss you so much."

"Tapos na ba trabaho mo?" I asked.

"Not yet. I'll try to fetch you baka lang malate ako."

"It's fine. I'll just grab a taxi."

"No! It's not safe for you to take a taxi," he insisted. "I can cancel my meeting right now if you want to go home already."

"Are you f*****g serious?" hindi kaya biro ang nagagawa na pera ni Lynch sa kompanya niya. I've tried to research about his life and I could say that my fiance is a billionaire.

"I would do everything just to be with you, Gwen," he said. Kinagat ko yung labi ko dahil kinilig ata ako sa sinabi niya. Nakakairita hindi naman ako ganito sa mga lalaki, e. "How's your work? Do you still have patient?"

"I'm on break. It was pretty tiring but I could handle it," I replied. Bumukas na yung pintuan at nakita ko na pumasok na si Lourd. Nilapag niya sa harapan ko yung isang ramen at umuusok pa 'yun hudyat na bagong luto pa. "Dumating na yung pagkain ko at nagugutom pa ako. I'll call you later."

"Okay, sweetheart. What time is your out?"

"Maybe around 11 pm. I'll text you when I'm finish."

"Cool. See you later, then."

I smiled. "Yeah, see you."

He dropped the phone call. Napansin ko na nakatitig nanaman sa akin si Lourd. Tinaasan ko siya ng kilay. Napansin ko lately na palagi niya ako tinititigan. He licked his lips and took the fork. He began to munch his food now.

"You're going to see your fiance again?" he asked. Hindi niya na ako nililingon ngayon pero hawak niya pa rin yung tinidor.

"Yeah... pagkatapos natin kumain hatid mo nalang ako sa hospital," I responded. Humigop ako ng sabaw kasi ang sarap ng niluto niya.

"He doesn't know you have other job?"

I shook my head. "I don't have a plan to tell him that I'm included in La mafia de Montepalma."

"Okay... do whatever you please. But once he hurt you, I'll kill him and let him meet his sister."

I narrowed my eyes at him. "You're crazy..."

"Because of you," he said, lazily.

Napailing nalang ako at tinapos na yung kinakain namin. Ilang minuto lumipas at nakarating na kami sa hospital. Kanina ko pa tinext si Lynch na uuwi na ako para hindi na ako maghintay ng matagal. Pwede naman ako magpahatid nalang kay Lourd pero 'di ko maintindihan ang sarili ko bakit gusto ko makita si Lynch. Nakakabaliw pero nagugustuhan ko.

"See you later tomorrow?" he asked.

"I have duties at hospital. My patients needs me," I replied.

He nodded his head. "So, when am I going to see you again?"

"Probably sunday. I'll just leave you a message."

"Alright. Good night," he muttered. He leaned in and gave me a kiss on my cheeks. "Take care."

"Likewise, Lourd."

Ningisihan niya muna ako bago niya ako talikuran. Sumakay na siya sa sasakyan niya at kumaway pa ako sa kaniya ng bahagya. Tapos nung mawala na siya sa paningin ko, mabilis ako kumilos na papasok para umakyat na sa opisina ko. May mga nurses na bumabati sa akin pero nagmamadali na talaga ako. I can't afford to get caught by my fiance. Nakahinga ako ng maluwag nung nakapasok na ako sa clinic ko at nakita ko si Jenna na nagliligpit na sa lamesa niya.

"Good evening, Cypher," Jenna greeted. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa tapos mahina siya natawa. Nilahad niya sa akin yung lab coat ko at kinuha ko naman 'yun mula sa kaniya. "Where have you been?"

"Mission," I replied shortly. Sinuot ko na 'yung lab coat ko at pinusod ko na yung buhok ko. "Kailan yung balik mo?"

"I can't say the specific date. After my mission I guess..." she shrugged. Binitbit niya na yung shoulder bag niya at naglakad na siya palapit sa pintuan. "Any gift you want?"

"Anything..." 

She smiled. "Noted, Cypher."

Sakto pagbukas niya ng pintuan ay nakita ko na si Lynch. Medyo magulo yung buhok niya pero mas lalo bumagay 'yun sa kaniya. Tapos binati niya si Lynch bago umalis na sa clinic. Pumasok na sa clinic ko si Lynch.

"Let's go home?" he started. Tumango na ako at sinabayan na siya lumabas sa clinic. "Marami ka bang patient kanina?"

"Not much." 

Tapos nakita ko si Damon na nakatayo sa gilid. Nakapamulsa siya habang nakatingin sa gawi ko. Lumapit naman ako sa kaniya at napansin ko na nakatingin siya ngayon kay Lynch. Hindi ko pa kasi nasasabi kay Damon na may fiance ako. I'm not in love with Lynch para ipagmayabang na fiance ko siya. But in the other hand, Damon is wearing his usual expression.

"Good evening, Dr. Dawson," Damon greeted. 

"Good evening..." tapos napatingin ako kay Lynch. Binalik ko yung tingin ko kay Damon na ngayong nakataas ang kilay niya. Alam ko naman ang ibig sabihin no'n, e. Hinihintay niya ako ipakilala sa kaniya si Lynch. "Anyways... he is Lynch Scott. My fiance."

Nilahad ni Lynch yung kamay niya sa harap ni Damon. Thankfully, he gladly accepted it. 

"Nice to meet you, Lynch. I'm Damon Niklaus Montepalma. The head of this hospital," Damon said. Until Damon darted his menacing eyes on me. "We have a meeting tommorrow. The usual time. Don't be late." 

Tumango ako sa kaniya. Naglakad na palayo si Damon habang nakapamulsa. Huminga ako nang malalim dahil grabe yung nararamdaman ko na tensyon kanina. Alam ko na ako nanaman ang topic bukas sa meeting at tiyak na puro tanong nanaman sa akin si Shadow. 

Then morning came and I did all my usual routine in the morning. Hinatid na ulit ako ni Lynch sa hospital. Bago ako bumaba kinuha niya yung palapulsuhan ko at hinalikan niya yung likod ng kamay ko. Pakiramdam ko'y nag-init nanaman yung buong mukha ko. Ang hirap talaga maging mestiza!

"You're blushing again," he commented. Tinanggal ko yung pagkakahawak niya sa kamay ko at pinagkrus ko nalang yung kamay ko sa dibdib. Bakit ba kasi ang hilig ko mamula sa harapan ni Lynch? 

"Stop teasing me, Lynch." 

He bit his lips and nodded his head afterwards. "Don't worry... mas lalo ka lang gumanda sa paningin ko."

Inirapan ko siya. "You've told that to any women before, don't you?"

"No. You're different and you're not them," he said. Mas lalo humaba yung nguso ko pero pinagsiklop niya yung daliri namin. "And I'm f*****g falling for you, Gwen. Please catch me, please."