Bago ang lahat ng kaguluhan sa gala, bago pa man ako nagsuot ng gown at heels at ngumiti sa mga taong hindi ko naman close, may gabing muntik na akong sumabog.
That night, nakaupo ako sa lamesa namin habang ang nanay ko ay nag-aayos ng mga tuyong bulaklak sa altar namin. Tahimik. Ilang araw na akong balisa. Laging tulala. Laging ‘di mapakali.
“Pinky,” tawag ni Mama. “Anong iniisip mo? Parang ang bigat ng mundo sa balikat mo.”
Huminga ako nang malalim. Then finally, I blurted out, “Ma… ang hirap pala. Ang hirap ng panata.”
Napalingon siya. “Anong panata ang tinutukoy mo, anak?”
I bit my lip. Tumulo ang isang luha, but I wiped it quickly. “’Yung panata ko, Ma. Na magustuhan ko lang talaga ang isang tao sa buhay ko, and I’ll do everything to make them mine. Kasi ‘yon ang tradisyon natin,
