One Night Stand With My Husband

That One Night (SPG)

After putting my kids to bed, I sat in the quiet of my office, my mind wandering back to the moment everything changed.

Apat na taon na ang lumipas mula nang umalis ako sa bahay ng mga Spencer matapos sabihin sa akin nina Nicole at Jordan ang katotohanan.

Napasimsim ako sa aking wine habang inaalala ang mga pangyayari bago sumabog ang mapait na katotohanan sa buhay ko.

"Amanda?!"

Napatingin ako sa aking likuran nang marinig ko ang pagtawag ng pangalan ko mula sa katrabaho kong si Joyces. Humigpit ang hawak ko sa pamunas habang nararamdaman ko ang pag-ikot ng aking ulo, na para bang hinahalukay ang laman nito.

"Ano ba 'yan! Hindi ba sabi ko sa 'yo umuwi ka na?! Hindi pwede sa 'yo ang masyadong magpagod! Lampas ka na sa time out mo. Ano, mag-overtime ka na naman?”

Sa totoo lang, kaya ako iniiwasan umuwi ay dahil kay Jordan. Ayaw ko siyang makita. Lagi kong naiisip na mali ito dahil fiancé siya ni Nicole, pero hindi ko rin maiwasan ang kakaibang nararamdaman ko sa tuwing nakikita ko siya. Parang may koneksyon kami na hindi ko maintindihan, at natatakot ako sa kung ano ang ibig sabihin nito.

Nang bigla kaming bumalik sa trabaho, nakita ko si Jordan sa di kalayuan umiinom mag-isa sa harap ng bartender. My heart skipped a beat, at hindi ko alam kung dahil sa takot o sa excitement.

"Si Sir Jordan 'yan, 'di ba?" tanong ni Joyces, napatigil din siya sa pagsasalita.

Hindi na ako nakasagot. Oo, siya nga si Jordan. Siya yung lalaking pinipilit kong iwasan ng mga nakaraang linggo. Ang mga pakiramdam ko na dati ko pang pinipigilan ay biglang bumabalik, at ang puso ko ay tila naguguluhan sa bawat saglit na nakikita ko siya.

"Lapitan mo na siya, Amanda," sabi ni Joyces, nag-aalala sa estado ni Jordan. "Hindi mo naman siguro gusto na umuwi iyan ng lasing diba?"

Humigpit ang hawak ko sa pamunas habang pinapanood si Jordan na tahimik na tumutungga ng alak. Oo, gusto ko siyang lapitan pero pakiramdam ko ay hindi ko kaya. Ayokong maulit na naman ang naramdam kong kakaiba kagabi ng sinubukan niya akong hawakan.

"Hayaan mo na siya."

"Ha? Anong hayaan?! Future brother-in-law mo iyan bakla ka!"

Inirapan ko na lang siya at bumalik sa pagtatrabaho pilit na winawaksi si Jordan sa aking isipan.

Nakita ko mula sa sulok ng mata ko ang mabilis na kilos ng lalaki na nagtatangkang suntukin si Jordan. Napapitlag ako, pero bago pa man ako makagalaw, narinig ko ang kalabog sa sahig—si Jordan, nakahandusay, hawak ang tagiliran na tila nasaktan nang husto.

"Jordan!" halos pabulong kong sabi, kahit na ang kaba sa dibdib ko ay parang sumisigaw.

Hindi ko na napigilan ang mga paa ko. Tumakbo ako papalapit sa kanya, ang lahat sa paligid ay parang naging malabo. Ang tanging nasa isip ko ay ang kalagayan niya.

Lumuhod ako sa tabi niya. "Jordan, okay ka lang ba?" Nanginig ang boses ko habang pinilit kong tingnan ang mukha niya. Nakita kong nagkikislapan pa rin ang mga mata niya—galit na galit. Hindi ko alam kung mas galit siya sa kalaban o sa sarili niya.

Akma ko siyang itatayo nang biglang may sumigaw mula sa likuran. Hindi ko man lang naaninag ang mukha ng lalaking sumugod, pero naramdaman ko ang matalim na pagtama ng braso niya sa akin. Para akong natulak ng isang alon, napaatras ako at nawalan ng balanse. Nasanggi niya ako at aksidenteng tumama ang noo ko sa lamesa.

Nang matamaan ang ulo ko sa gilid ng mesa, parang may sumabog na liwanag sa loob ng utak ko. Bigla akong napaigtad, at sa isang iglap, bumalik sa akin ang ilang alaala—malalabo, mga piraso ng nakaraan na matagal ko nang nilulunod.

Isang imahe: hawak ko ang kamay ng isang batang lalaki, tumatawa kami habang tumatakbo sa ilalim ng malawak na langit. "Amanda, bilisan mo!" Naririnig ko ang kanyang boses, masaya, puno ng buhay.

Tapos, biglang naglaho. Isang matanda, malungkot na mukha na parang kilalang-kilala ko pero hindi ko maalala kung sino. May sinasabi siya pero hindi ko marinig nang malinaw, para bang ang mga salita niya ay nilulunod ng hangin.

Bigla akong natauhan, pumikit at pinilit iwaksi ang sakit sa ulo ko. Bago pa man lumalim ang mga alaalang iyon, natigil ako nang marinig ang sigaw ni Jordan.

"Lumayo ka sa kanya!"

Tiningnan ko si Jordan, tila wala na siya sa sarili. Nakita ko kung paano siya sumugod ulit, ang mga kamao niyang mabilis na nagtatangka muling manakit. Tumindig ang takot sa dibdib ko, pero kasabay noon, may piraso ng sakit na naramdaman ko para sa kanya.

"Jordan, tama na!" Hinawakan ko ang braso niya, desperado na pigilan siya.

Mabuti na lang ay dumating ang mga bouncer at napigilan agad ang gulo.

Kahit nahihilo sinundan ko pa rin si Jordan palabas ng bar nang makita ko itong wala sa sariling naglalakad.

"Jordan," tawag ko, sinubukang magpaka-mahinahon kahit na ang t***k ng puso ko ay mabilis. "Kailangan mong umuwi. Hindi ka pwedeng maglakad nang ganito."

Tumigil siya sandali, ang mga mata niyang malabo ay nahirapan na tumutok sa akin. "What are you still doing here?"

"May konting sugat ka," sagot ko, habang tinutulungan siyang tumayo. "Let's get you home. This isn’t good for you."

Nagtawanan siya. "Oh, dear, how do you know what's good for me?" tanong niya, ang boses niya ay puno ng sarcasm at kalasingan.

"Because I care," sagot ko, tinitingnan siya ng mabuti. "And you clearly need help right now."

He looked at me with a mix of confusion and something that seemed like relief. "Why do you care, Amanda?"

"Because it's the right thing to do," sabi ko, nag-aalangan pa rin. "Now come on. Let's get you out of here."

Habang tinutulungan ko siyang maglakad palabas ng bar, iniisip ko kung paano ko pa babalewalain ang mga nararamdaman ko para sa kanya. But for now, kailangan kong magfocus sa pag-aalaga sa kanya at siguraduhing makauwi siya ng maayos.

Dinala ko siya sa kanyang penthouse dahil doon niya gustong dalhin ako. Nang makapasok kami sa loob, agad kong inayos ang kanyang pagkakaupo sa sofa. Nang siguradong maayos na ang kondisyon niya, sinubukan kong magpaalam.

"I’ll just leave now," sabi ko, ngunit bago ko pa man magawa iyon, pinigilan ako ni Jordan.

"Amanda... Tell me why... She said it’s the easiest thing I can do to you… Why, do you think Nicole said it? Why can’t you be Nicole?”

Nakita ko ang tanong na iyon na parang isang malaking insulto para sa akin. Ang bigat ng tanong niya ay parang tinusok ako ng sakit. Tumingin ako sa kanya, naguguluhan at nasaktan, hindi alam kung paano sasagutin ang tanong na iyon.

"I... I don’t know what to say," sagot ko, ang boses ko ay nanginginig. "Maybe because Nicole and I... we're not the same person."

Hindi ko alam kung ano pang sasabihin o gagawin. Ang mga salitang iyon, na nagmumula sa isang taong para bang hindi pa rin tumatanggap ng buong katotohanan, ay tumatakbo sa isip ko. Nagsimula na akong maglakad palayo, ngunit nag-pause ako, nag-iisip kung dapat ko bang ipaliwanag pa ang lahat o iwan na lamang siya sa ganitong estado.

Bago pa man ako nakalabas ng pintuan, bigla akong hinalikan ni Jordan. Ang init ng kanyang mga labi at ang bigat ng kanyang halik ay parang nakahawak sa akin ng matindi. Una akong pumalag, nanginginig ang mga kamay ko habang tinutulak siya palayo. Ngunit sa kabila ng aking pagtutol, naramdaman ko na parang may puwersang hindi ko maipaliwanag na nagbigay daan sa akin para hindi na lumaban.

I found myself giving in to his kisses, my resolve melting away with each touch. It was as if my body remembered something my mind was still struggling to understand. I felt a rush of emotions, a mix of confusion and desire, and before I knew it, I was kissing him back.

Nang iangat ko ang ulo ko ay walang pag aalinlangan niya akong binuhat at hiniga sa upuan ng wooden boat. Unti-unti niyang tinanggal ang mga pambaba ko habang nakahawak lang ako sa kaniyang braso.

He opened my thighs and immediately kissed my middle, then he put saliva on it and after that he slowly licking my p***y like a f*****g pro.

Nahawak ako sa kaniyang buhok ng ipasok niya ang kaniyang isang daliri sa aking loob. Dahan-dahan niya itong dinilaan kaya napahawak ako sa kaniyang buhok dahil sa sensasyong aking nararamdaman.

"Jordan..." kaonti nalang ay masasabunutan ko na siya dahil mas lalo niya pang diniin ang kaniyang ulo sa aking p********e at kaonti nalang din ay makalamot ko na ang sarili kong dibdib.

Mas lalong bumilis ang paggalaw ng kaniyang dila kaya napaungol ako ng malakas.

"f**k, still noisy..."

He sucked it deeper, kaya napasabunot ako sa buhok niya, I pressed his head even harder on my p***y, even though I knew my juices would keep coming out.

"Oh f**k… ahhh!"

"s**t ang basa mo na." bulong ni Jordan sa tenga ko, kaagad niyan ipinasok ang kamay niya sa bibig upang dilaan ang kaonting katas na galing sa p********e ko.

I bit my lower lip when he knelt in front of me, exposing his long and thick manhood, he first gently rubbed it and slapped my p***y then I felt him gently insert it into my hole.

Mahina akong napaungol at napakagat labi nang maipasok niya Ito sa lagusan ko. Napahawak ako sa braso niya ng dahan-dahan niyang igalaw Ito.

"Ah… f**k… Jordan!"

Unti-unti niyang nilabas pasok ito sa loob ko hanggang sa bumilis ito. Hinuhuli ko ang labi niya ngunit masyadong mabilis ang pag ulos niya.

"Oh god! Jordan!" I sweetly moan at nagkagat labi.

Napatingala ako nang mas binilisan niya ang pabayo sa akin. "Nothing changed… You're still my Amanda…" Bulong niya sa tenga ko habang patuloy parin Ito sa pagbayo.

Napangiti ako at pinigilan ko ang sarili kong magsalita kaya naman mas lalo niya pa itong sinagad. "I love you..."

Mahina siyang natawa at pinagpatuloy ang paglabas pasok nito sa lagusan ko. He gave sweet smiled and he thrust his manhood into my tight hole until we finally both our climax.

Paggising ko kinabukasan, wala si Jordan sa kama. Umalis siya nang hindi man lang nagpaalam, na para bang isa lang akong babae na ginamit niya.

Mas lalo pang bumigat ang pakiramdam ko nang mapansin kong wala akong nakitang condom kahit saan. Walang wrapper, walang bakas—wala.

Unconsciously, I wiped the tears running down my cheeks. Kahit ilang beses ko pa itong balik-balikan, hindi pa rin pala nawawala ang sakit...

Napasandal ako sa upuan, malalim ang bawat buntong-hininga. Napatingin ako sa drawer sa tabi ko—alam ko kung ano ang naroon. Dahan-dahan kong binuksan ito at kinuha ang lumang litrato ni Jordan, isang bagay na matagal ko nang itinatago. Sa loob ng maraming taon, ito na lang ang natitira sa akin mula sa kanya.

Hinawakan ko ang litrato, pinagmasdan ang bawat detalyeng matagal ko nang sinubukang kalimutan. His smile, the way he looked at the camera—it was like he was staring right at me, reminding me of everything I lost.

Hindi ko namalayan ang mga luha ko hanggang sa bigla kong nalukot ang litrato sa aking kamay, ang bigat ng galit at sakit na matagal ko nang kinikimkim biglang sumabog.