"TIRED son?"
Pagod akong napasandal sa sofa. I pulled my hair in desperation. "Where is she, mom?" Mahinang lumabas sa bibig ko.
"We're doing our best to find her, Jas." Tumabi siya sa akin.
Tinitigan ko siya. "Paano kung hindi ko na siya makita?" Nawawalan na ako ng pag-asa. Mag-iisang taon na mula nang mangyari ang gabing iyon. Every single day, I always regret the time I asked her to leave. Sana hinabol ko siya. Sana sinundan ko siya. But I was lost and confused.
Naramdaman ko ang kamay ni mommy sa kamay ko. "Hindi ko alam na aalis agad sila sa Casa Monica. Kung alam ko lang, sana hindi ko muna siya pinayagan na makita ang mga magulang niya."
Ipinatong ko rin ang kamay ko sa kamay niya. "Don't blame yourself, mom. I'm sure she's happy with her family." Buo na ang pamilya k
