Panay ang lingon ni Casper, umaasa na makikita pa niya sa huling pagkakataon ang taong dahilan kung bakit nasa Pilipinas siya. Nasa departure area na siya ng NAIA at sa oras na iyon, tahimik lang siyang nag hihintay na may halong pagod, ang tanging gusto na lang niya ay maayos na makapag paalam, at sabihin ang mga salitang hindi na kailangang sabihin nang malakas.
Napatingin siya sa paligid may mga pasaherong nagmamadali, may mga yakapan sa gilid, may iyakang pilit pinapakalma. Normal na eksena sa airport. Pero para kay Casper, parang bawat tunog ay amplified—ang rolling ng maleta, ang announcement ng boarding gate, ang t***k ng sariling puso ay may hatid na matinding kirot.
Nakatayo siya malapit sa glass wall, hawak ang passport at boarding pass. Isang one-way ticket pabalik ng Singapo
