Arliyah Villareal Ciejo
TINULUNGAN AKO ni Sandro makasampa sa kabayo at sunod siyang sumakay sa likod ko. I stifled when he held the tie of the horse in front of me. Dahil sa kanyang ginawa ay mas nagdikit ang dibdib niya sa likod ko.
“Lilibutin lang natin yung lupain, sa susunod na araw pwedi na tayong lumabas ng mansyon para mamasyal sa bayan. For now, I want you to see the land that I own and the farm I am planning to make,” he explained behind me.
Napairap ako sa sinabi niya. Wala naman halong pagmamayabang ngunit dahil normal ang boses niyang arogante, kung kaya.
“Malaki ang lupain na ‘to. Mabuting mapakinabangan, farming is a good idea,” tanging nasabi ko ng magsimula na kami sa paglilibot. Hindi ganun kaganda ang panahon, the sky is cloudy and beautifully colored grey, it is
