“Why do I feel like you’re treating me like a kid?” tanong ni Ridge kaya naman inalis ko na ang pagkakahawak ko sa ulo niya at ngumiti nang tipid. Ngayon na lang ulit kami nakapag-usap nang ganito simula noong idistansya niya ang sarili niya sa amin.
“Sorry, by the way… May iba ka pa bang guardian na pwedeng bumisita sa ‘yo? Although, pwede naman akong magbantay—”
“You don’t need to do that, I can handle myself. Bukas lang din ay magpapa-discharge na ako.” aniya.
“The doctor said you need to rest,”
“Sa apartment na lang ako magpapahinga. Ayoko rito sa hospital, I hate the scent of disinfectant.”
“Who’s going to take care of you?” Malalim siyang bumuntong hininga na para bang nauubos ang pasensya niya sa dami ng tanong ko, tiningnan niya ako at naghintay sa sasabihin niy
