Chapter 23
VIOLETTA…
WHEN I WOKE the next morning, wala na si Alexander sa tabi ko. Masakit din ang buo kong katawan kaya hindi ako makatayo para man lang hanapin si Alexander.
“This is what I get working my ass off the whole day,” kausap ko sa sarili ko.
Since I started my internship, hindi na ako masyadong nagpupunta sa ubasan namin to help them. Tapos sa loob naman ng ospital hindi masyadong mabigat ang trabaho ko doon. Tapos ito pa ngang nagkalapit kami ni Alexander, wala na talaga akong ginawa sa buhay ko.
Kahapon na lang ulit ako nabatak ng ganito sa trabaho. Kaya ngayon masakit ang katawan ko. Tinatamad akong tumayo, pero kaikangan Kong tumayo dahil may pasok ako.
“Good morning, milady.” Bati bg baritonong boses mula sa langit.
I don’t know but I smiled when I hear his voi
