Slipped Away
I was feeling lethargic. Apathetic. Flat affecSlipped Awayt. The feeling of not feeling anything at all. My mind and heart ceased from working tremendously, as if they were worn out and asked a break for a little while. It started the moment I left his office with a heavy and pain stricken heart.
Siguro nga ay sa sobrang dami ng emosyong bumalot sa puso ko nang oras na iyon ay namanhid na ito. Napagod na rin ang utak at kaluluwa ko. Sa sobrang sakit ay halos makalimutan ko ng mag-isip at bumalik sa sariling diwa.
"O, tubig" hindi ko nilingon ang nagsalita. I just remained silent and immovable.
"Uminom ka, kanina ka pa umiiyak baka matuluyan ka niyan. Kawawa naman ang pamangkin ko" sabi pa niya, sa tonong nagbibiro.
I turned my head to face him, giving nothing away.
