NAKAALIS na kami ay naroon pa rin sa tapat si Ate Kassandra.
Matagal na siyang nakatayo ro’n, hindi man lang gumagalaw. Parang may kung anong iniisip habang nakatingin sa direksyong tinahak nina Katrina at Joaquinn. Ang hangin ay banayad, ngunit sapat para pagalawin ang buhok niyang hanggang balikat. Sa bawat ihip niyon ay lalong lumilitaw ang tensyon sa mukha niya—isang halong pagtataka, pag-aalala, at hindi maipaliwanag na kaba.
Mula sa garahe, isang pamilyar na tinig ang gumising sa katahimikan.
“Anong tinitingnan mo diyan?”
Si Hiro Montemayor, ang asawa niya, ay nakasandal sa poste ng garahe, mga kamay sa bulsa ng slacks at may bahagyang ngiti sa labi. Pero sa likod ng ngiting iyon ay halata ang interes. Kanina pa pala niya pinagmamasdan si Kassandra—kung paano ito tila hindi mapak
