Matapos ako mawalan ng malay, pagkagising ko ay nadatnan kong nakahiga na ako sa hospital bed.
Hindi ako namatay?
May kumikirot sa likod ko, parang apoy na naglalagablab, at napaungol ako sa sakit.
"John, gising ka na ba?" Isang pamilyar na boses ng babae ang umalingawngaw sa aking tainga.
Ang pumukaw sa aking paningin ay isang magandang mukha, medyo namumula ang kanyang mga mata, puno ng pag-aalala.
Hindi ko inaasahan na sa paggising ko, ang unang taong makikita ko ay si Dana, na nakatingin sa akin na may pag-aalalang ekspresyon.
Napakadilim sa labas ng bintana, at alam kong gabi na.
"Ilang oras na akong na-coma?" Tanong ko sa paos na boses.
"Sampung oras."
“Masakit!” Ngayon ay hindi pa ako makapagsalita, at sa kaunting galaw lang, ang aking likod ay sumasakit nang husto.
"Sanda
