Mahaba ang biyahe pauwi ng Manila, pero mas mahaba ang ingay sa isip ko. Nakaupo lang ako sa tabi ng bintana, pinapanood ang mga ilaw sa kalsada na mabilis na dumadaan, pero wala akong makita nang malinaw. My mind kept drifting back to everything that happened. Sa ospital. Sa mga salitang hindi ko matanggap. Sa huling tingin ni Aragon na parang wala na akong lugar sa buhay niya.
Pagdating ko, ilang sandali akong nakatayo sa labas ng bahay namin.
Tahimik.
Pareho pa rin ang itsura ng gate, ng pader, ng ilaw sa may veranda. Walang nagbago sa panlabas, pero pakiramdam ko, ibang-iba na ang babalikan ko, o kung may babalikan pa ng ba ako?
Dahan-dahan kong itinulak ang gate at pumasok. Bawat hakbang ko papunta sa pinto, mas bumibigat ang pakiramdam ko. Hinanap ko ang susi sa bag ko at nang m
