Magkaharap na sa iisang lamesa si Froylan at Lacim habang tahimik na kumakain ng kanilang medyo late na tanghalian. May pinuntahan pang meeting si Froylan kung kaya naman hindi kaagad sila nagkitang dalawa ni Lacim. Panay ang sulyap ni Lacim sa kanya, ang bawat kanyang tingin ay mayroong pananantiya sa kaibigan niyang kaharap. Kanina pa siya naghabi ng mga salitang kanyang sasabihin dito oras na magkita silang dalawa, ngunit tila ang lahat ng mga salitang iyon kaagad na naglahong parang bula sa dila niya. Abot-abot na ang kanyang kaba, oo kaibigan niya ito pero kapatid pa rin nito ang kanyang sinaktan at ngayon ay ginagago. Kung kaya naman hindi niya maalis sa sariling labis na kabahan sa kung ano ang magiging reaction nito sa kanyang sasabihin sa kanya.
“Kumusta si Ycel?” kapagdaka ay
