Nag-skype kaming dalawa ni Esperanza buong maghapon nang makarating ako sa mansion namin. I talked to her about what really happened and she was just there, listening to my rants.
Nang matapos ay nagpaalam na ako sa kaniyang matutulog muna dahil pagod ako buong araw. She bid goodbye to me after that and reminds me what and whatnot to do.
Pinaalalahan niya akong huwag masyadong ma-stress at nakakaapekto iyun sa baby. Pero binara ko siya at sinabing wala akong pakialam sa baby. I could sense the utter disappointment of her, hindi niya lang ipinapakita sa’kin.
Of course, sinong hindi magagalit sa isang babaeng gustong ipalaglag ang kaniyang sariling bata? Wala.
The next day after that, it just gotten worse. Pilit kong kinokontrol ang sarili na hindi dumura every freaking hour pero ganoo
