The Bed Master (Completed)

Chapter 20: Second Target

Chapter 20: Second Target

*Mr. Sie's POV*

Today, I have a special interview with a writer from a local newspaper. It will be all about how I gain this massive success eventhough I haven't finish my education. I am just high school graduate but right now I am giving salary to the magna c*m laude and c*m laude of different well-known colleges and universities.

Well to tell you honestly, people don't give a damn while you are on the process of achieving success what matters to them is the result. So, I did played the game of life not the game of school.

I'm inside my office waiting for the interviewer and it was already 9:00 in the morning. I usually woke up at 4 am to fix and analyse some stuff regarding with my business and I am used to it 'cause thats part of my everyday routenary activity.

When the reporter/writer arrived she politely greeted me with a wide smile across her face.

"Good morning Mr. Sie, thank you so much for accepting this rare interview. We truly appreciate that you render us your time." the writer respectfully spoke with a calm tone of voice. I can feel that she contained immense enthusiasm and confidence as how she delivered her words.

"Good morning too, Please have a sit." I replied and then I smiled.

They sat on a couch in front of me and started the conversation.

"By the way Mr. Sie, my name is Antoinette and he is Leunam."

"I am so glad to meet you two. So let's start because I still have a lot of things to be done." I replied

"How are you able to achieve all of this?"  she asked immediately as if she knew that I am somehow mad.

"Well, it's more on how you deal with the problems because in every problem there is opportunity. You don't need education to be successful. All you need is to acquire the right traits to be successful."

"Please tell us the different traits of a successful man." she requested.

I thought first before I answered the question, massaging my chin while looking up.

"One must know how to get along with other people, good communication skills, not afraid to commit failures and most of all knows how to stand up when he falls."

"Do you have an inspiration for achieving what you have now?"  Antoinette asked another question.

"I always motivate myself everyday. This world is full of people that will drag your self-esteem down. So my inspiration is MYSELF. To keep pushing and be the best version of myself."

The interview lasted an hour. I didn't answered most of her question with the things I have learned along the way to get this far. I just answered it with what most common people believed in.

Kung gusto niyong maging iba, dapat hindi kayo sasama kung saan papunta ang mga nakararami. Try to be different kasi kung madali lang ang maging successful sana lahat ng tao matagumpay ngayon.

Maraming tao ang mahirap kasi marami rin ang pare-pareho ng mindset at pananaw sa mundo.

*Phone ringing*

"Boss andito na ako sa lugar na sinasabi niyo. Send nyo na lang sakin yung mga dapat pang gawin." wika ng isa Kong tauhan na napag-utusan kong isagawa ang sunod na plano.

Bakit ba kasi ako ang Ginawan nila ng ganon? Nagkamali sila, ngayon magbabayad silang lahat.

*End Mr. Sie's POV*

------------------------

*Lea's POV*

(Si Lea ay ang ikalawang babaeng target ni Mr. Sie)

" Asan ako pakawalan niyo ako!!! " sigaw ko, hindi ako makahinga ng maayos at halos kulay itim lang ang nakikita ko, kaunting liwanag lang ang naaaninag ko sapagkat ang ulo ko ay nababalutan ng makapal na sako.

Pilit akong nagpupumiglas upang maalis ang mahigpit na pagkakatali ng kamay ko pero wala, wala akong magawa. Ang naririnig ko lang ay boses ng mga lalaking nag-uusap.

"Parang awa nyo na pakawalan niyo ako, meron pa akong Kapatid na dapat bantayan." ang mga naiusal ko habang ako'y umiiyak at nanginginig na dahil sa pag-aalala sa bunsong Kapatid ko. Kami na lang kasi ang magkasama sa buhay. Pareho na kaming iniwan ng nga magulang namin.

" Anong sabi MO? Yung Kapatid MO? Wag kang mag-alala kasi nandito din sya. " nakaka takot na boses mula sa isang lalaking pa kiramdam ko'y papalapit sa akin.

Tinanggal niya ang sako mula sa ulo ko. Saka ko nalaman na andito ako ngayon sa isang warehouse na may isang bombilya ng ilaw, ngunit ang ilaw nito'y hindi ganoon kalakas, at itoy umaandap-andap pa.

"Mga walang hiya kayo! May Ginawa ba kayo sa Kapatid ko?!" matapang na tanong ko sa kanya.

"Abay, matapang Ka na ha!" wika niya sabay sampal sakin kaya napalingon ako sa kaliwa ko. At doon nakita ko ang Kapatid ko na may busal ang bibig, ang dungis na niya at sobrang gulo ng buhok.

"Mga hayop kayo! Anong Ginawa niyo sa Kapatid ko!" mabangis Kong pagkakasabi habang nanlilisik ang aking mga mata sa sobrang galit.

Kunin na lahat nila sakin wag lang ang Kapatid ko siya na lang ang tanging yaman na meron ako.

"Hawak namin ang buhay mo kaya wag kang matapang Dyan at sumunod Ka na lang samin." pasigaw na sambit nong isang lalaking medyo garalgal ang boses, siya'y nakasuot ng ripped jeans lamang at walang suot na pang itaas.

"Ano ba, wala  kayong makukuha samin, hindi kami mayaman at wala kaming mga magulang." maluha-luhang sabi ko, yung tapang ko kanina ay napalitan na ng Kaba dahil mas marami pang mga lalaki ang lumabas mula sa pinto ng warehouse.

"Yun ba ang iniisip MO? Wag MO na isipin Yun kasi ikaw ang magiging dahilan kung bakit magkakapera kami ngayon." tugon ng isang lalaking kaka pasok pa lang sabay tawa.

"Ano bang gagawin nyo? Pakiusap, ako na lang, pakawalan nyo na ang Kapatid ko." lubos akong nagmakaawa sa kanila, napatingin ako sa Kapatid ko na hindi makapag salita dahil may busal nga ito sa bibig niya. Ang Kapatid koy umiiyak na ng lubosan, nanginginig sa takot habang pinagmamasdan din ako, nag-aantay sa kung ano ang magiging resulta ng pakikipag-usap ko sa mga lalaking ito.

"Heto na Pala siya, isang magandang babae, magandang bayarang babae." isang boses ang nagsalita mula sa isang speaker. Hindi ko alam kung sino ang lalaking nagsasalita dahil wala siya sa loob ng warehouse. Na patingin lang ako sa paligid upang malaman kung saan nakapwesto ang lalaking iyon ngunit wala akong nakita, wala akong nahanap.

"Hindi mo ba Alam na ang ate mong si Lea ay binibenta ang kanyang katawan? Ilang lalaki na rin ang nakatikim sa kanya." wika ulit noong lalaki mula sa isang malaking speaker. Sinabi niya iyon na parang kinakausap niya ang nakababatang Kapatid ko.

Napatingin ako sa bunso Kong Kapatid na nakatingin din sakin, kita ko ang pagkagulat sa kanyang mga mata.

" Hindi yun totoo. Huwag kang maniniwala sa kanya Jack."  pagtanggol ko sa sarili ko upang hindi maniwala si Jack sa lalaking hindi naman namin kilala.

"Lea, sabihin mo na sa Kapatid MO ang totoo. Ayaw MO bang mailigtas siya? Sabihin MO lang ang totoo yun lang." boses ulit NG lalaki na nang galing sa speaker.

Oo, gusto Kong mailigtas ang Kapatid ko pero nangako ako sa kanya, meron akong pinangako sakanya.

Nagdadalawang isip ako na sabihin ang totoo dahil Alam ko na kapag sinabi ko ang totoo kamumuhian din ako NG Kapatid ko. Pero wala na akong pake, basta Alam Kong ligtas siya, wala na akong pakialam Kahit magalit siya sa akin.

"Oo totoo ang sinabi ng lalaki, isa akong bayarang babae" wika ko, hindi ako makatingin sa Kapatid ko dahil sa sobrang hiya. Napayuko na lamang ako, nakatingin sa lupa habang dama ang pagiging makasalanan.

"Pagsalitain nyo ang bata." utos nong lalaki.

Tinanggal nila ang busal sa Kapatid ko at nag simula itong mag salita.

"Akala ko ba ate nangako Ka saken na hindi Ka gagaya sa mga magulang natin? Na mabubuhay tayo at itatama ang pagkakamaling nagawa NG mga magulang natin?" wika ng Kapatid ko habang umiiyak.

Ang mga magulang namin ay parehong bayaran, pareho nilang binibenta ang kanilang katawan kaya nga iniwan nila kami eh, si mama ay iniwan kami at sumama sa ibang lalaki dahil mas mayaman ito at meron na din itong mga anak sa lalaking kinakasama niya.

Yung tatay namin ay iniwan din kami dahil itoy hindi naniniwala na totoong mga anak niya kami.

Hindi ako makatugon sa mga sinabi NG Kapatid ko.

"Alam mo ba ate na sobrang laki ng paghanga ko sayo dati pero ngayon, wala na, wala na akong Tiwala sayo. Hindi MO na ata naaalala na dahil sa pagbibenta NG magulang natin NG katawan naging Ganito tayo. Pinanganak tayo dahil sa pag kakamali, o tayo siguro mismo ang kumakatawan sa salitang pag kakamali, tayo ang nabubuhay na pag kakamali. " dagdag pa ng Kapatid ko habang ang mga luha ay malayang nag-uunahan mula sa kanyang mga mata.

" Nagawa ko lang 'to Jack kasi ayoko makita kang nagugutom. Ayokong nakikita kang naiingit sa iba. " sagot ko sa kanya." kasi sobrang mahal kita. "

" Bakit ate sa tingin mo ba matutuwa ako na dahil sakin, naging ganyan Ka? Ayokong magaya Ka sa magulang natin kasi sobrang mahal din kita. " at dahil sa mga sinabi niyang iyon tuluyan na ding bumuhos ang luha mula sa mga matang kanina pa tinitiis ang pagdaloy nito.

Gusto Kong tumakbo papunta sakanya at yakapin siya subalit di ko magawa sapagkat nakahawak sakin ng mahigpit ang mga lalaki.

" Pakawalan niyo na ang kapatid ko. Bakit niyo ba ito ginagawa? May kasalanan ba ako sa'yo?" sigaw ko doon sa lalaki habang patuloy na umaagos ang luha sa aking pagod ng mga mata.

"Tama na yan, ilabas niyo na ang bata." utos ng lalaki.

At itinayo nga nila ang Kapatid ko mula sa pagkakaupo nito, inalalayan siya ng dalawang lalaki at naglalakad papalabas ng warehouse. Nakatingin si Jack sakin habang naglalakad papalayo.

Hindi ko alam sakanya kung meron itong galit na kinimkim dahil sa mga nalaman niya, pero hindi ko na Inisip pa iyon, ang gusto ko lang ay makaligtas siya.

Noong makita kong nakalabas na ang Kapatid ko sa warehouse, para akong nabunutan ng tinik kasi kahit papaanoy umasa ako na pakakawalan na siya ng mga masasamang taong 'to.

"Pakiusap wag niyo na siyang idamay, hayaan niyo na ang kapatid ko." lubos na pagpapakumbaba at pagmamakaawa ang ginawa ko.

"Hindi ko maipapangako sayo yun. Sa tingin mo mag-iiwan kami ng bakas?" wika ng lalaking nakahawak sa akin ng mahigpit.

"Mga wala kayong isang salita!" sambit ko sakanila habang nag-uumapaw sa galit.

"Sige umpisahan niyo na ang kasiyahan." utos ng lalaki mula sa speaker.

At noong sinabi niya iyon, mas marami pang lalaki ang lumabas mula sa pintuan ng warehouse.

Sila'y nagsitakbuhan papunta sakin na parang mga halimaw at gutom.

Ang mga pintuan ng warehouse ay nakasara na, at hindi ko alam kung ano ang balak nilang gawin sakin. Hindi ko alam kung makaka uwi pa ba ako NG buhay o ito na ang katapusan ko.

Ang kaba ay bumalot sa buo kong katawan..

Ang luha ay pa tuloy na bumuhos mula sa aking naghihingalong mga mata...

Ang pagtibok ng puso ko'y lumakas at bumilis..

Ang katawan ko'y pagod na at gusto ng bumigay..

Malapit na sila, sobrang lapit na...

(to be continued)