Matthew’s POV
Hindi ko matanggap ang sinabi niyang, “Layuan mo na ako.” Paulit-ulit ko itong pinakikinggan sa ulo ko habang naglalakad ako papunta sa bintana ng opisina tinitingnan ang siyudad ngunit wala akong nakikitang liwanag.
Parang lahat ng ilaw doon ay kupas kumpara sa init na nawala nang sabihin niya iyon.
Kailangan ko ng plano. Kailangan ko ng paraan para ipakita sa kanya na hindi lang ito tungkol sa laman.
Hindi lang ako isang kalabog na nagwawala may dahilan kung bakit hindi siya mabitawan ng isip ko.
Ang unang hakbang haharapin ko ang problema ng direkta, hindi sa galit, hindi na sa pasiklab. Gusto kong malaman kung bakit siya tumakbo.
Ano ang natatakot siya? Ano ba ang hinahanap niya sa sarili niyang pagtatanggol? At higit sa lahat paano ko siya mabibigyan ng dahilan
