Hindi niya alam kung paano siya napunta roon sa harapan ng salamin, isang minuto lang ang nakalipas, nakaupo pa siya sa gilid ng kama niya at paulit-ulit na sinasabi sa sarili na Hindi ako kakain ng dinner kasama niya. Period. Matigas ang desisyon niya. Buo at matatag pero ngayon nakakapikon.
Naroon siya sa harap ng salamin ng hotel suite, hawak ang lipstick, marahang ipinapahid sa labi na parang may sarili ring isip ang kamay niya. Tumigil siya saglit, napatingin sa sariling repleksyon sa salamin.
Bakit parang ang ganda niya? Hoy Charmie... ano yan?
Hindi kasi iyong normal na maganda kasi sanay na siya sa sarili niyang postura kundi iyong klase ng ganda na tahimik pero delikado. Naka-simple lang siyang black dress, hindi masyadong maiksi, hindi rin masyadong mahaba. Sakto lang. Elegan
