CHAPTER 29: Blood
I woke up when I felt someone staring at me. Panic rushed inside me as the surrounding became clear. The dim light from the chandelier was enough for me to see the antique vanity table where my eyes first landed at. The draperies blocked the view from the outside. Hindi ko malaman kung umaga na ba talaga o baka naman gabi pa. Bumaling ako sa kanan at nakita si Massimo na nakaupo sa gilid ng kama. Ibinaba niya ang kamay na nakaangat sa hangin. Tumikhim siya subalit huli na upang itago ang pagbabago ng kulay ng mukha. Pinilit niya ring magmukhang masungit kung kaya natawa ako dahil sa pagkapahiya niya sa binabalak.
“Good morning,” pagbati ko ng mayroong ngiting nakapinta sa labi.
Binasa niya ang labi at ngumiti rin. “It’s still evening.”
“Oh.” I laughed, feeling asha
