CHAPTER 4: Pride vs. Pride
1519 Words
Mikaella’s POV
Mahigpit kong niyakap ang mga libro habang mabilis na naglalakad palabas ng library.
Hindi ko alam kung bakit parang may mabigat na nakadagan sa dibdib ko, parang may kung anong hindi ko maipaliwanag na inis na kumakapit sa akin habang papalayo ako.
Hindi naman kami ni Zachary.
Hindi kami magkaibigan.
Lalong hindi kami… magkasintahan.
Kaya bakit parang masyadong malinaw sa isip ko ang eksenang nakita ko kanina?
Yung babaeng nakadikit sa kanya.
Yung ngiting ibinigay niya rito.
At yung paraan ng pagtitig niya sa akin na parang may ibig sabihin, kahit wala naman dapat.
Focus, Mikaella.
Paulit-ulit kong paalala sa sarili habang pinipilit kong bumalik sa research proposal na dapat kong tapusin.
Nandito ako para mag-aral.
Hindi para makisawsaw sa love life ng campus playboy.
Hindi rin para isipin kung bakit parang may kung anong kumikirot sa loob ko tuwing nakikita ko siyang may kasamang iba.
Pagdating ko sa dorm, agad kong binuksan ang laptop at ipinagpatuloy ang pagsusulat.
Pinilit kong ilibing ang sarili ko sa mga datos, references, at outline.
Pero kahit ilang beses kong basahin ang parehong paragraph, hindi pa rin maalis sa isip ko ang mukha ni Zachary—yung nakakainis niyang kumpiyansa, yung tingin niyang parang alam niyang may epekto siya sa mga tao.
Sa akin.
Mas lalo akong nainis sa sarili ko dahil doon.
Mag-aalas nuwebe na ng gabi nang makatanggap ako ng email.
From: Zachary Kingsley
Subject: Project
“Send me the files.”
Tatlong salita.
Walang “please.”
Walang kahit anong paligoy-ligoy.
Parang utos na hindi niya naisip na puwedeng tanggihan.
Napahigpit ang hawak ko sa cellphone.
Ang kapal talaga ng mukha.
Binuksan ko ang reply box at mabilis na nag-type.
“The files are not yet finished. If you want to contribute, attend our meetings on time.”
Pinindot ko ang Send bago pa ako magbago ng isip.
Ilang segundo lang ang lumipas, nag-vibrate ulit ang cellphone ko.
“You’re giving me orders?”
Napangisi ako nang walang saya.
“I’m asking you to do your part.”
Hindi ko alam kung bakit mas mabilis ang t***k ng puso ko kaysa dapat.
Hindi dahil kinakabahan ako.
Kundi dahil galit ako.
At marahil… dahil may parte sa akin na gustong makita kung hanggang saan niya ako susubukan.
Muli siyang sumagot.
“See you tomorrow.”
Napatingin ako sa screen nang mas matagal kaysa kailangan.
Hindi iyon apology.
Hindi rin iyon pangako.
Parang babala.
At sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, lalo lang akong nainis.
⸻
Kinabukasan…
Tahimik ang buong classroom habang hinihintay namin si Professor Nathan.
May ilang estudyanteng nagbubulungan, pero sa pagitan ng mga upuan at mesa, ramdam ko ang tensyon ng lahat—lalo na nang mapansin nilang bakante ang upuan sa tabi ko.
Nasaan na naman siya?
Hindi ko alam kung bakit ako naiinis sa pagka-late niya.
Hindi naman dapat ako apektado.
Pero apektado ako.
At mas lalo akong nainis dahil doon.
“Today,” sabi ni Professor Nathan pagkapasok niya, “every pair will present their initial proposal.”
Napatingin ako sa bakanteng upuan sa tabi ko.
Wala pa rin siya.
Syempre.
“Mikaella Reyes and Zachary Kingsley.”
Tumayo ako.
Mag-isa.
Ramdam ko ang ilang tingin na nakatutok sa akin habang naglalakad ako papunta sa harapan.
Huminga ako nang malalim at nagsimula akong magpaliwanag tungkol sa research framework, methodology, at expected outcomes.
Kalmado ang boses ko.
Maayos ang daloy ng paliwanag ko.
Pero habang nagsasalita ako, hindi ko maiwasang mapatingin sa pinto.
Kalagitnaan ng presentation…
Biglang bumukas iyon.
Pumasok si Zachary.
Tahimik ang buong klase.
Hindi siya nagmamadali. Hindi rin siya mukhang nag-aalala na late siya. Sa halip, parang siya pa ang may karapatang maglakad nang dahan-dahan sa gitna ng katahimikan.
Naramdaman kong bahagyang nanigas ang balikat ko.
Diretso siyang lumapit sa harapan.
“Sorry, Professor.”
Hindi man lang siya mukhang nagsisisi.
Kung tutuusin, parang sinasabi lang niya iyon dahil kailangan.
Tinignan siya ni Professor Nathan nang matagal.
“You’re late.”
“I know.”
“Then continue your partner’s presentation.”
Napatingin sa akin si Zachary.
Sa unang pagkakataon mula nang pumasok siya, may bahagyang pagbabago sa ekspresyon niya—parang ngayon lang niya napansin na ako ang nagsasalita kanina.
Mukhang wala siyang ideya kung ano ang pinag-uusapan.
Napabuntong-hininga ako, hindi ko na maitago ang inis.
Mahinahon kong iniabot sa kanya ang printed outline.
Akala ko tatanggihan niya iyon.
Pero kinuha niya.
Hindi niya ako tiningnan agad. Sinulyapan lang niya ang papel sa loob ng ilang segundo, tapos saka niya itinaas ang tingin sa klase.
At doon ako bahagyang natigilan.
“Based on our research,” kalmado niyang simula, “social media doesn’t just affect academic performance…”
Nanlaki ang mga mata ko.
Hindi siya nagbabasa nang parang first time niyang nakita ang laman ng proposal.
Hindi rin siya nauutal.
Parang kabisado niya ang bawat linya.
Bawat punto.
Bawat transition.
Malinaw ang boses niya. Mababang-mababa, pero sapat para mapatingin ang lahat sa kanya. Confident. Controlled. Nakakainis na mahusay.
At mas nakakainis dahil mukhang alam niya iyon.
Paminsan-minsan, napapatingin siya sa akin habang nagsasalita, parang sinisigurong sinusundan ko siya.
At sa bawat tingin na iyon, parang may maliit na kuryenteng dumadaan sa pagitan namin—isang bagay na hindi ko gustong pansinin, pero hindi ko rin maitanggi.
Pagkatapos ng presentation, pumalakpak ang buong klase.
“Excellent teamwork,” sabi ng professor.
Napailing ako sa isip.
Teamwork?
Kung alam lang niya.
Kung alam lang niya kung gaano kami kaunti mag-usap, kung gaano kadalas akong naiirita sa presensya niya, kung gaano kadalas ko gustong sabihing huwag niya akong kausapin nang ganyan.
Pero hindi ko maikakailang… gumana ang ginawa niya.
At mas lalo akong nainis dahil doon.
⸻
Paglabas namin ng classroom, sumunod si Zachary sa akin.
Narinig ko ang mga yabag niya sa likod ko bago pa niya ako tawagin.
“Hey.”
Hindi ako huminto.
“Mikaella.”
Nagpatuloy lang ako sa paglalakad, mas mabilis pa nga kaysa kanina.
Hindi ko siya gustong kausapin.
Hindi ko rin gustong maramdaman ang kakaibang tensyon na bumabalot sa pagitan namin tuwing nasa iisang espasyo kami.
Hanggang sa bigla niyang hinawakan ang pulso ko.
Napahinto ako.
Hindi dahil gusto ko.
Kundi dahil hindi ko inaasahan.
Dahan-dahan kong ibinaba ang tingin sa kamay niyang nakahawak sa akin.
Mainit ang palad niya.
Mas mainit kaysa inaasahan ko.
At sa isang nakakainis na sandali, napansin kong hindi man lang siya nanginginig.
Parang siya pa ang mas kampante sa paghawak na iyon kaysa sa akin.
“Let go.”
Mahina ang boses ko.
Pero matigas.
Hindi agad siya bumitaw.
Sa halip ay tumitig siya sa mga mata ko, parang sinusukat kung hanggang saan ako magpapakita ng galit bago ako tuluyang sumabog.
“You did well.”
Napairap ako, pero hindi ko agad naalis ang tingin sa kanya.
“Is that supposed to be a compliment?”
Bahagya siyang ngumiti.
“Maybe.”
“Keep it.”
Hindi ko alam kung bakit mas lalo akong nainis sa maliit niyang ngiti kaysa sa mismong sinabi niya.
Marahan niyang binitiwan ang kamay ko.
Pero kahit wala na ang hawak niya, parang naiwan pa rin ang init sa balat ko.
“You’re different.”
Napakunot-noo ako.
“From what?”
“From every girl I’ve met.”
Napangiti ako.
Ngunit hindi iyon dahil kinilig ako.
Kundi dahil sa sobrang kapal ng sinabi niya, halos gusto ko nang matawa.
“You think every girl wants your attention.”
Nawala ang ngiti sa labi niya.
At sa unang pagkakataon, nakita kong may bahagyang pagbabago sa mga mata niya—parang may tumama sa kanya na hindi niya inaasahan.
“Wrong person, Zachary Kingsley.”
Lumapit ako nang isang hakbang.
Hindi ko alam kung bakit ko ginawa iyon, pero nang magkalapit kami, mas lalo kong naramdaman ang presensya niya—yung amoy niya, yung tindig niya, yung paraan ng pagtitig niya na parang hindi siya sanay na may nagsasalita sa kanya nang ganito.
“Tandaan mo ’to.”
Hindi ako umiwas ng tingin.
“Hindi lahat ng babae umiikot ang mundo sa’yo.”
Sandaling nanatili siyang tahimik.
At sa katahimikang iyon, naramdaman kong mas lalo siyang tumitig sa akin, parang may gustong sabihin pero pinipigilan lang.
Hindi ko alam kung bakit biglang naging mas mabigat ang hangin sa pagitan namin.
Hindi ko rin alam kung bakit parang gusto kong umatras pero hindi ko magawa.
Iniwan ko siyang nakatayo sa hallway.
Habang papalayo ako, ramdam ko pa rin ang tingin niya sa likod ko—matagal, tahimik, at nakakainis na nakakapagpaalala na hindi niya basta-basta nakakalimutan ang isang bagay na sumasalungat sa kanya.
Hindi ko alam na sa ikalawang palapag ay may isang pares ng matang galit na galit na nakatingin sa amin.
Si Sophia.
Mahigpit niyang pinisil ang cellphone sa kamay niya, maputla ang mga daliri sa sobrang higpit ng hawak.
“She’s becoming a problem…”
At sa unang pagkakataon…
Naramdaman ni Zachary ang isang bagay na matagal na niyang hindi nararanasan.
May isang taong hindi siya kayang paikutin.
At mas nakakainis doon, hindi niya alam kung bakit mas gusto niyang habulin si Mikaella kaysa kalimutan siya.
At iyon ang lalong nag-udyok sa kanya na makilala siya.
- Writer
