LUNCHTIME, nasa canteen kami ng mga kaibigan ko at kumakain habang nagkwekwentuhan. Maingay, masaya, very normal lunch break… until biglang tumahimik ang paligid dahil may pumasok na presensya na literal nagpatigil sa lahat.
Si Ninong Travis.
Suot ang dark slacks, sleeves rolled up, one hand casually tucked in his pocket. Halos lahat ng babae sa canteen napatingin. May mga pasimpleng hawi-buhok, pa-cute smile, at may iba pang nag-aayos ng blouse nila as if may chance silang mapansin.
Diretsong naglakad si Ninong kasama ang ilang board members papunta sa VIP area which, unfortunately, was not far from our table.
Pagkaupo niya, nagmasid-masid siya sa paligid na parang may hinahanap. And my stupid, traitorous heart told me na… ako 'yon.
After nung meeting kanina, umalis agad ako sa board
